Medisch verslag van 11-05 door Michel Walravens

Lupus Nefritis

In nogmaals een sessie over Lupus Nefritis (nierlupus) bleek uit grondig onderzoek dat het van groot belang is bij de eerste behandeling (= inductiebehandeling) een volledige onderdrukking van de ontsteking in de nierfilters te bekomen.

Deze uit zich door normaal worden van serum kreatinine (dit is een maat voor de nierfunctie) en door volledig normaal worden van de urine. Met dit laatste wordt bedoeld dat er geen eiwit, geen witte of rode bloedcellen en geen cilinders meer mogen zijn (een cilinder is samengesteld uit aan mekaar geplakte rode of witte bloedcellen). Men spreekt dan van een remissie.

Zelfs dan echter kan er soms nog enige nierontsteking aanwezig zijn. Dit blijkt uit opvolgingsbiopsies. Ook na een remissie moet een patiënt zeer goed gevolgd worden.

Wanneer met de inductiebehandeling geen remissie wordt bereikt en men meteen overgaat op een lichtere onderhoudsbehandeling zijn de vooruitzichten veel minder goed. Daarom is bij uitblijven van remissie een controlebiopsie aangewezen. Het is aangetoond dat indien men dan een tweede inductiebehandeling doorvoert, de vooruitzichten zeer sterk verbeteren.

Om behandelingsresultaten beter te kunnen vergelijken werd in 2002 de classificatie van Lupus Nefritis gewijzigd. Dit is een zeer ingewikkelde materie waar met een ganse reeks kenmerken van de letsels moet rekening gehouden worden. Naast een verfijning van de classificatie wordt nu ook rekening gehouden met ontstekingsletsels buiten de nierfilters, namelijk ter hoogte van de bloedvaten in de nieren en ter hoogte van het bindweefsel tussen de urineafvoerbuisjes.

Deze nieuwe classificatie moet leiden tot juistere behandelingskeuze en dus tot betere resultaten.

Een onderzoek uit New York heeft aangetoond dat een bepaalde stof (MCT1) in de urine duidelijk in hoeveelheid toeneemt bij de minste lupusontsteking in de nieren. Dit is veelbelovend maar moet uiteraard in de praktijk bevestigd worden. Voorlopig wordt deze test enkel nog maar in sommige onderzoekslabo’s gedaan.

Het is reeds lang gekend dat lupus erger is bij zwarten en mensen van Spaanse afkomst. Verder onderzoek wees uit dat dit ten dele aan armoede is toe te schrijven. Wie in de VS arm is, heeft een probleem met medicatie en medische verzorging. (zie ook verslag Nele)

Onderzoeksnetwerken

’s Namiddags was er een zeer interessante vergelijking tussen de onderzoeksnetwerken in Europa, de VS en Zuid-Amerika. Deze laten vooral toe op een goed georganiseerde wijze aan klinische studies van nieuwe medicijnen te doen. U hoort hierover ongetwijfeld meer in de nabije toekomst.

Hormonen

Vanavond (tot 20.30u, jawel!) was er een sessie over mannelijke en vrouwelijke hormonen bij lupus.

Wat reeds lang geweten is, werd ook in nieuwe studies bevestigd, nl. dat vrouwelijke hormonen lupus bevorderen en dat mannelijke hormonen tegen lupus beschermen. Er is intussen ook bewezen dat de sterkste vrouwelijke hormonen bij zowel mannelijke als vrouwelijke lupuspatiënten in te hoge mate aanwezig zijn. Hiertegen kan voorlopig niets gedaan worden.

Ook is aangetoond dat DHEA (=hormoon) bij lupuspatiënten dikwijls sterk verlaagd is. Intussen werd DHEA synthetisch aangemaakt. Studies hebben aangetoond dat behandeling met DHEA lupus kan doen verbeteren en er zijn sterke aanwijzingen dat osteoporose bij lupus door DHEA kan tegengegaan worden, en misschien zelfs verbeterd worden.

Intussen is het 21.45u, dus: “We call it a day”.

Michel Walravens