Simonne

Tekst: Nele Caeyers

Het begon allemaal in en rond het Antwerpse. Het is daarom niet verwonderlijk dat daar nog veel leden te vinden zijn van het eerste uur.
We spraken met Simonne Van der Aa, al 24 jaar lid en nog steeds, samen met haar man, trouwe bezoekster van de bijeenkomsten in, maar ook buiten de provincie.

Simonne, hoe heb je de Liga leren kennen?

Door dokter Walravens, maar ik hoorde er ook mensen in het gemeentehuis over spreken.

Hoe werkte de Liga in het begin?

Het was een heel gezellige boel, echt vrienden onder elkaar. We deelden ervaringen met elkaar en gaven tips door. Het was uiteraard veel minder professioneel dan nu. Voor de praktische zaken zoals het typen en bijeenrapen van het tijdschrift, wat toen nog allemaal manueel moest gebeuren, of het organiseren van de nationale dagen in Wilrijk, konden we rekenen op steun van familieleden.

Waren de bijeenkomsten te vergelijken met die van nu?

Neen, ze waren totaal verschillend. We hadden geen vaste plaats voor onze samenkomsten. We waren vooral een hechte vriendengroep met een zeer trouwe opkomst. En een grote ook, als je weet dat het toch om ziekten ging die niet bekend waren bij het grote publiek. De vriendschap kwam op de eerste plaats. Dat we dezelfde ziekten hadden, versterkte die band, natuurlijk.

Wat heb je aan de Liga gehad in die 25 jaar?

Goh, heel veel, hoor! Op medisch gebied was het uiteraard een schitterende bron van informatie. Nu is het niet moeilijk meer om iets te leren over de verschillende aandoeningen, maar twintig jaar geleden hadden we enkel elkaar. De vriendschappen die ontstonden, gaven ons ook kracht. We kenden elkaar veel beter dan nu het geval is.

Wat vind je van de evolutie die de Liga heeft ondergaan?

Er is zeker een positieve evolutie, wat echter niet wil zeggen dat het vroeger niet goed was! Integendeel, alles heeft zijn tijd en plaats, en we mogen met respect op die begintijd terugblikken. We roeiden met de riemen die we hadden, en we deden dat goed. We zijn daar dan ook trots op, want uiteindelijk was dat de basis van wat de Liga nu is. Nu wordt er professioneler gewerkt en de medische informatie is veel uitgebreider. We hebben nu wel minder contact met andere leden, al zal dat binnen het bestuur natuurlijk niet zo zijn. Dat moet een geoliede machine zijn, om zo te kunnen draaien.

Heb je speciale plezante herinneringen?

Vroeger bakten we voor de Nationale Contactdag zelf onze taarten. Dat was altijd ‘werkendag’, maar het resultaat mocht er best zijn!

Zijn er mensen die je bijgebleven zijn?

Ik heb veel herinneringen aan een hele groep toffe mensen, maar ons boegbeeld, voorzitster Rita Dirckx en haar echtgenoot Guido zullen altijd een speciale plaats in ons hart blijven hebben.

Wat vind je van het tijdschrift en de website nu?

Heel goed! Het tijdschrift is aangenaam ingedeeld en heeft een goed lettertype. De teksten geven voldoende en betrouwbare informatie en de foto’s maken het tot een mooi geheel, zodat het ook vlot leest. Hetzelfde geldt voor de website. Kortom: interessant.

Heb je nog suggesties voor de toekomst?

Dezelfde koers verderzetten. Het bestuur is goed bezig. Ik hoop echt dat jullie de nodige energie blijven vinden, want zonder de inzet van die vele vrijwilligers zou dit alles niet mogelijk zijn. En ik ben jullie heel dankbaar daarvoor. En ja, ik hoop dat er nog vele gulle sponsors gevonden zullen worden, want ook die hebben we nodig, hé!

Simonne, heel hartelijk dank voor je tijd, en we hopen je nog vele jaren als lid te mogen begroeten op onze bijeenkomsten. Het ga je goed!

Terug naar Verhalen