Elke heeft polymyositis: "Gezien de negatieve reumatesten dacht men aan psychologische problemen ".

Alles was begonnen eind augustus 1994 met pijn in mijn linkerhand en een bobbel op mijn pols. Ik ging ermee naar de huisarts en die verklaarde dat het een cyste was en dat ik het maar rustig aan moest doen. Ik had de hand waarschijnlijk overbelast.

Ondertussen startte het schooljaar weer. Ik zat in het 5de jaar woordkunst-drama en we hadden dansstage. Ik heb daar met volle teugen van genoten want ik danste heel graag, maar ik merkte dat ik langer en meer stijf was dan normaal en zeker dan mijn jaargenoten.

Ach ja, het was ook intensiever dacht ik. Zo gingen september en oktober voorbij en de pijn in mijn handen werd erger.

Ik bezocht opnieuw de huisarts die reumatesten uitvoerde. Deze bleken negatief. Na een tijdje werd ik ziekjes en steeds stijver. Mijn omgeving en de arts vroegen zich af of ik wel gelukkig was en of dit geen psychologische reactie was, gezien de negatieve reumatesten. De klachten waren dan ook niet typisch voor polymyositis!

In mei 1995 werd ik doorverwezen naar de reumatoloog. Uiterlijk was er niets aan mij te zien, alleen leken mijn vingers wel haken zijn doordat ze niet open- of dichtgingen.

Ik werd halsoverkop naar Leuven gestuurd voor bijkomende tests en een week later viel het verdict: polymyositis. Dit alles tijdens de examens - die ik dus miste, maar dat deed er toch niet toe, want ik kon mijn studies niet verderzetten omdat de directeur weigerde een alternatieve oplossing te zoeken voor het vak dans. De rest van de opleiding zou ik wel aangekund hebben want ik herstelde zienderogen en won ongelooflijk snel aan kracht.

Op een paar maanden tijd zijn alle symptomen verdwenen en na een half jaar wordt beslist dat, ook gezien mijn jeugdige leeftijd, dit waarschijnlijk de enige opstoot zal zijn. Dit was helaas niet het geval en een paar maanden erna herval ik terug. Dit betekent dat mijn kans op "genezing" voorbij is, maar ondertussen is wel alles prima onder controle.

Ik leid een heel normaal leven, ik werk en kan alles zelfstandig. Soms ben ik 's morgens wel wat stijf en pijnlijk en een dagje winkelen kan ook wel eens voor problemen zorgen, maar als dat alles is! Prima toch?

Natuurlijk blijft er altijd in mijn hoofd hangen dat eigenlijk niet alles in orde met mij is, en dat misschien op een dag, deze luxe van alles te kunnen voorbij zal zijn.... maar tot het zover is, geniet ik van alles wat het leven me te bieden heeft.

Ik heb mijn studies afgemaakt (wel 3 keer hetzelfde jaar gedaan door telkens te moeten blijven zitten; had die directeur mij gewoon mijn laatste jaar humaniora laten doen, dan was dat allemaal niet nodig geweest....) en ik ben gaan verder studeren. Momenteel woon en werk ik in Lapland.

Terug naar Verhalen