Cindy heeft een bindweefselziekte: "Mensen (collega's, zogenaamde vrienden) geloofden ook al niet eens meer dat ik wat had".

Afgelopen jaar heb ik ook al een paar keer mijn verhaal op deze site geschreven, alhoewel er voor mij toen nog niet zoveel duidelijkheid bestond als nu (8 maanden verder) !

Ook bij mij begon het 6 jaar geleden met bepaalde klachten die uitwezen dat ik het Raynaud fenomeen had. Niks aan de hand dacht ik toen, ja pijnlijke handen en vingers maar ja daar valt tocht wel mee te leven of niet dan! Dus mijn werkzaamheden in de voor mij achteraf veel te koude vleesindustrie bleef ik maar doorzetten zo naiëf als dat ik toen was.

Gedurende de jaren daarop begon mijn lichaam zo langzamerhand met alles wat of ik deed tegen te stribbelen, mijn lievelings hobbys kon ik niet meer (skaten en mouintenbiken), s'nachts haast niet meer slapen, pijn in spieren en gewrichten en nog veel meer van die situaties.

Inmiddels was het juni 2000 toen ik sinds vier jaar weer naar Nijmegen naar het ziekenhuis ging, waar ze mij aanraadden om op zoek te gaan naar ander werk of voorlopig in de ziektewet te gaan. Echter heb ik voor het laatste gekozen omdat ik het gevoel had dat mijn lichaam totaal opgebrand was ik had nog niet eens de energie meer om s'morgens mijn ogen open te doen.

Ik zal nu wel een heel stuk verhaal overslaan want die gaan toch alleen maar over bepaalde onderzoeken die op dat moment voor de artsen toch niet dat gewenste resultaat gaven om mij voor deze verdere klachten te behandelen, zoals wel vaker gezegd wordt: "er zit wel iets maar wij kunnen op dit moment niks voor je doen omdat de klachten voor ons nog niet erg genoeg zijn" , hierdoor voelde ik mij alleen nog maar beroerder. Afgelopen december 2000 ben ik maar weer eens naar de huisarts gegaan om een doorverwijzing te vragen voor een reumatoloog (ik had alleen nog maar een neuroloog en internist gezien).

Ook die heeft bloed testen gedaan en nu dan eindelijk in februari: ja hoor een bevestiging van dat er toch sprake is van een bindweefselziekte die los staat van Raynaud; dit heeft toch al met al vanaf toen ik achtien was tot nu ik 24 ben geduurd. Mensen, collega's, zogenaamde vrienden geloofden ook al niet eens meer dat ik wat had - die zeiden dan maar: tjonge jij hebt maar mooi lange vakantie! omdat ik dan al zo lang bij huis ben! (sommige mensen zijn op dat gebied echte bloedzuigers hoor)

Nu heb ik dan van de arts voorlopig andere proefmedicijnen gekregen om te kijken hoe die aanslaan en dan over een paar maanden moet ik weer bij hem terugkomen, maar ik ben in ieder geval blij dat ik nu dan eindelijk een bevestiging heb gekregen voor wat ik al die jaren al heb!

Terug naar Verhalen