|
|
|
Door dr. M. Walravens, reumatoloog MCRZ Rotterdam Op deze pagina:
Wat is sclerodermie of systeemsclerose? Wat is sclerodermie of systeemsclerose?Sclerodermie is een veralgemeende auto-immuunziekte die verdroging en verharding van het bindweefsel veroorzaakt (sclerose), vooral ter hoogte van de huid, soms ook het maag- en darmstelsel, de longen en de nieren. Tezelfdertijd treedt vernauwing op van kleine bloedvaatjes. Omdat verharding van de huid het meest opvalllend verschijnsel is, werd de ziekte sclerodermie genoemd. Daar de ziekte echter ook inwendige organen kan aantasten, is het juister te spreken van systeemsclerose. Wie kan sclerodermie krijgen?Sclerodermie blijft een zeldzame ziekte. Volgens een nieuwe studie zouden er jaarlijks 2 tot 16 nieuwe gevallen zijn per 1.000.000 inwoners. Het voorkomen wordt geschat tussen 28 en 253 per 1.000.000. Bij vrouwen zou de aandoening 3 tot 6 keer frequenter zijn dan bij mannen. De ziekte begint hoofdzakelijk tussen 40- en 50-jarige leeftijd. Bij minder dan 10 % van de gevallen begint zij voor 20-jarige leeftijd. Ze is heel zeldzaam bij kinderen. Oorzaak en erfelijkheidDe oorzaak blijft onbekend. Erfelijkheidsstudies op verscheidene plaatsen in de wereld wijzen mogelijk op erfelijke aanleg, maar deze is afhankelijk van de plaats waar de studie werd uitgevoerd. Gezien de zeldzaamheid van sclerodermie zijn studies in dat verband vrij moeilijk. Bepaalde stoffen en producten kunnen sclerodermie of sclerodermieachtige aandoeningen veroorzaken: PVC (polyvinylchloride) is hiervan de meest bekende. Begin en verloopPractisch altijd begint sclerodermie met ofwel Raynaud-fenomeen, ofwel zwelling van de vingers, ofwel sclerodactylie (verharden of verdrogen van de vingers), ofwel gewrichtspijnen. DiagnoseDeze is gebaseerd op klachten en symptomen, soms gesteund door laboratoriumuitslagen. Deze laatste kunnen echter normaal zijn. Een belangrijk gegeven is het vrij recent vaststellen van het Raynaud-fenomeen. Indien dit al bestond in de kinderjaren, is het meestal onbelangrijk. Verschillende vormen van sclerodermieVeralgemeende sclerodermieDeze kunnen in twee subgroepen onderverdeeld worden: Diffuse sclerodermie CREST-syndroom Gelokaliseerde sclerodermieEssentieel dermatologische (=huid) aandoeningen. Soms kunnen immunologische afwijkingen worden aangetoond. Meestal leiden zij niet tot veralgemeende of inwendige aantasting. BehandelingAlgemene maatregelen:
Belangrijkste medicamentenD-PenicillamineVan deze medicatie kan worden aangenomen dat ze de evolutie van sclerodermie afremt. De medicatie moet heel lang worden genomen en werkt heel traag. Om die reden wordt ze niet systematisch voorgeschreven, maar beperkt tot de meer uitgesproken vormen. CortisoneSoms nodig tijdens de opstoten van ontsteking (vooral in het beginstadium) met zwelling van gewrichten, zwelling van de huid of van de vingers, eventueel ontsteking van spieren of van longen. ColchicineDit zou de aanmaak van collageenvezels (collageen is het eiwitbestanddeel uit bindweefselvezels en kraakbeen) in de huid afremmen. Het effect van deze medicatie is onvoldoende bewezen. Interferon gammaDit remt ook de aanmaak van collageen af. De eerste resultaten zijn positief, maar het product is nog verder in onderzoek. Een hele reeks van medicatie komt in aanmerking voor het verbeteren van de bloeddoorstroming. Sommige kunnen dagelijks ingenomen worden met wisselend resultaat en worden min of meer goed verdragen. Andere worden in acute toestanden IV (intraveneus) toegediend (Prostaglandinen). Behandeling van hoge bloeddruk ten gevolge van nieraantastingTot voor enkele jaren was deze bloeddruk practisch onbehandelbaar en dikwijls fataal. Sommige nieuwe bloeddrukverlagers zijn wel succesvol. Sclerodermie en zwangerschapDit probleem zal zich zeer zeldzaam stellen daar scleroderma meestal begint tussen 40 en 50 jaar. In principe is een zwangerschap mogelijk bij sclerodermie. Bij beginnende uitgesproken vormen van sclerodermie is zwangerschap echter af te raden gezien het belangrijke risico op zwangerschapstoxicose door nieraantasting. Klachten en symptomen die snel medische aandacht moeten krijgen
|
|
| CIB zijn ernstige aandoeningen.
Het stellen van de diagnose is een zaak van de huisarts of de specialist. Voor medisch advies, raadpleeg uw arts. | |