In memoriam: Rita Dirckx, voorzitster en stichtster van de CIB-Liga

Op 19 september 1999 overleed onverwacht Rita Dirckx, oprichtster en voorzitster van de CIB-Liga.
In naam van alle leden van het dagelijks bestuur van de CIB-Liga zal ik kort proberen te verwoorden wat Rita voor ons en voor de ganse liga betekent heeft.

Sinds de stichting van de liga in 1981 is Rita ononderbroken onze voorzitster geweest. Dit is merkwaardig gezien zij niet de grote en ambitieuze leider was die een organisatie naar de top van de maatschappij leidt. Maar zij kende de mensen en de mensen kenden haar. Er was geen kloof tussen haar en de leden van de liga. Zij schuwde ook het werk aan de basis niet. Met haar beperkte krachten beliep zij 101 zaken.

Zo zorgde zij hoofdzakelijk zelf voor de perfect georganiseerde Jaarlijkse Contactdagen waar elk detail haar aandacht kreeg. Haar welkomstwoord, de eerste jaren wat zenuwachtig en onwennig, de laatste jaren rustig, was altijd even gemeend, eenvoudig en echt. De dankbaarheid die op het einde van deze dagen van de patiënten naar Rita uitging, was groot en gemeend. Dit maakte haar gelukkig. Niet triomfantelijk, gewoon blij over wat zij voor de anderen mocht betekenen.

Een ontelbaar aantal keren werd Rita opgebeld door patiënten in nood. Zij luisterde, soms zeer lang. Nadien probeerde zij voorzichtig raad en steun te geven.

Haar eerlijke houding dwong ook respect af in de medische wereld. Haar kennis van haar ziekte en haar ervaring gebruikte zij om tot een beter gesprek te komen met haar artsen, verplegenden en andere hulpverleners. Zij respecteerde deskundigheid, maar wenste openheid en eerlijkheid omtrent haar ziekte. Betutteling heeft zij nooit geduld. Het krenkte haar en maakte haar innerlijk kwaad. Deze positieve houding had een onmiskenbare invloed op de artsen en verpleegkundigen die haar behandelen. Hoe langer zij Rita kenden, hoe meer zij haar waardeerden.

Bij Guido vond zij voor haar werk in de CIB-Liga altijd hulp, steun en bescherming. Hij was er steeds, vooral in de moeilijkste momenten van haar ziek zijn. Dikwijls waren wij getuige van de dankbaarheid die zij Guido hiervoor - zonder veel woorden - toedroeg. Ook wij zijn Guido dankbaar om wat hij rechtstreeks (als penningmeester) en via zijn steun voor Rita voor ons allen gedaan heeft en nog doet.

Wie met Rita heeft samengewerkt, heeft begrepen dat patiënten niet op de eerste plaats een machtige liga nodig hebben. In haar lijden als CIB patiënte heeft zij getoond en getuigd dat de lijdende mens op de eerste plaats begrip en steun nodig heeft. In haar voorzitterschap heeft zij consequent, zonder pretentie geprobeerd dit begrip en deze steun aan iedereen te geven die erom vroeg. Dit is wellicht de verklaring waarom zij na 19 jaar nog steeds onze voorzitster was.