Aflevering 6 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Een weekje naar Brabant

Ik bel mijn werk op en meld mij beter om direct daarop te zeggen dat ik op vakantie ga. Ik wil de vrijheid hebben om te kunnen gaan en staan waar ik wil de komende drie weken, zonder bang te zijn dat er een controleur langskomt als ik niet thuis ben.

Bovendien zagen we kans om een weekje te reserveren in een bungalow van Center Parcs in Brabant. We gaan daar al vanaf dat de kinderen heel klein waren met veel plezier elke winter een weekje naartoe. Er is veel te doen en we zijn dan niet zo afhankelijk van het weer.

En de jongens genieten altijd volop van deze vakanties. Allebei zijn het waterratten en bovendien zijn ze heel sportief. Zelfs voor een lekker ijsje komen ze het water soms niet uit. Deze vakantie maakt de teleurstelling van de afgelaste reis naar Turkije in ieder geval een beetje minder erg.

De zon: mijn vijand...

Hoewel we 's winters vooral vanwege het slechte weer baat hebben bij zo'n vakantie, is het ook nu weer een ideale oplossing. Ik mag immers niet in de zon en het is nog steeds bloed- en bloedheet.

Ik moet er trouwens nog erg aan wennen, dat ik mij niet aan de zon mag blootstellen. Soms loop ik heel krampachtig in de stad op zoek naar schaduw. De zon, waar ik altijd zo van kon genieten, voelt nu vijandig.

De beperkingen die mij nu zijn opgelegd beginnen langzamerhand tot mij door te dringen. Een wandeling in het recreatiegebied vlak bij ons huis of een bezoek aan de markt kan alleen op bewolkte dagen. Ook een fietstochtje gaat niet meer zo eenvoudig en is alleen mogelijk als de zon niet schijnt.

En als de zon niet schijnt, waait of regent het meestal. Dus fietsen voor mijn plezier is er niet meer bij! We hebben ook maar meteen een enorme parasol aangeschaft voor op ons terras en een kleintje voor op het balkon.

Reuze flink!

Van mijn familie ondervind ik buitengewoon veel belangstelling. Iedereen leeft met ons mee en dat voelt goed. Hans heeft drie zusters die alle drie wel iets met de gezondheidszorg te maken hebben. Ook zij hebben de aandoening in de medische encyclopedie opgezocht en zijn flink geschrokken.

Mijn schoonzusje Margo belt mij op en vraagt hoe het gaat en wil weten of ik niet bang ben. Maar om eerlijk te zijn ben ik niet bang. Omdat de huisarts mij heeft uitgelegd dat L.E. ook in mildere vorm bestaat, stel ik dat ik het van de positieve kant wil bekijken en ervan uit ga, dat dat bij mij het geval is.

"Ik kan me nu echt niet druk maken over iets dat wellicht helemaal niet aan de orde is. Ik zal weliswaar met mijn beperkingen moeten leren leven, maar aan de andere kant kàn ik ook nog zoveel! En kijk eens om je heen, al die mensen die er nog veel slechter aan toe zijn! Nee hoor, ik laat me ècht niet gek maken!"

Flink hè? Ja hoor, ik ben reuze flink!

Terug thuis van een heerlijke vakantie

De vakantie was héérlijk! Ik ben lekker uitgerust en vond het hartstikke fijn om met Hans en de jongens van het warme water in het overdekte zwemparadijs te genieten. We hebben onze zorgen aan de kant gezet en hebben enorm genoten van de prachtige bosrijke omgeving waar we heerlijk in de schaduw konden wandelen.

De jongens waren bijna niet uit het zwembad vandaan te slaan en 's avonds, als Hans en ik onder het genot van een exotisch drankje luisterden naar het dansorkest op de overdekte plaza, gingen zij op zoek naar wat wildere muziek in de disco.

En ook onze poes, Spookie, die we meegenomen hadden, had de tijd van haar leven. Op een middag kwam ze triomfantelijk binnen met in haar bek een piepklein muisje. Jahgggg!! Het arme beestje leefde nog toen ze hem, als blijk van waardering, bij mijn voeten deponeerde. Spookie knipoogde betekenisvol naar me, maar ik schrok me wild en brulde het hele huis bij elkaar, overigens tot grote hilariteit van de overige gezinsleden. Tot overmaat van ramp besloot de opgejaagde muis om zich te verschansen in onze slaapkamer. Hans probeerde mij er nog van te overtuigen dat het beestje hem allang gesmeerd was, maar ik blééf in elke hoek een paar glinsterende oogjes zien en was de rest van de vakantie op mijn hoede!

Brabant is weliswaar geen Turkije maar een goed alternatief en we zijn blij dat we er tòch even uit zijn geweest.

Vooral doorgaan Frieda, vooral doorgaan!

Ik ben nog steeds heel erg moe en ook barst ik nog regelmatig van de koppijn. Tòch besluit ik om na de vakantie weer aan het werk te gaan. Ik heb immers geen huiduitslag meer en ik vind dat het nu allemaal lang genoeg geduurd heeft! En voel ik mij niet het prettigst als ik bezig ben. Hoe was het ook weer?..... Vooral doorgaan Frieda, vooral doorgaan!