Aflevering 44 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Positief blijven ...

Makkelijker gezegd dan gedaan trouwens. Uitgaan van je mogelijkheden en niet van je onmogelijkheden. Vooral als je telkens weer met je onmogelijkheden wordt geconfronteerd.

Omdat binnenkort onze nieuwe meubeltjes bezorgd worden, zoeken Hans en ik nauwkeurig de kleuren uit waarmee we onze kamer willen schilderen. Het moeten vrolijke en zonnige kleuren worden. De nieuwe inrichting zou immers een nieuwe start worden. Maar die nieuwe start kan ik wel vergeten.

Chronische klachten

De prednison is bijna afgebouwd, ik krijg geen koortsaanvallen meer en ook geen huiduitslag. Dus in principe gaat het goed met me, in ieder geval volgens de reumatoloog. Hij zegt dat de klachten die ik nu nog heb waarschijnlijk chronisch zijn en niet zullen verminderen. Klaar ben je daarmee!

Eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat ik weer helemaal terug bij af ben omdat ik toch de hele dag geconfronteerd word met pijn, beperkingen en vermoeidheid.

Als we de verf hebben gekocht begin ik vol goede moed met het afschuren van de voordeur. Ik heb nog geen tien centimeter gedaan.....of mijn armen willen niet meer. Woedend smijt ik het schuurpapiertje op de grond en ga naar Hans toe. "Het spijt me Hans, maar het lukt me verdorie ècht niet!", zeg ik nog natrillend van razernij. Maar Hans maakt er helemaal geen punt van: "Ga jij je maar een beetje ontspannen meis, dan zorg ik wel dat de boel geschilderd word. Maak je nou maar niet druk, Fried, dat komt allemaal wel af." Tot nu toe hebben we altijd al het schilderwerk samen gedaan. Weer iets dat ik niet meer kan.

Gelukkig springt Kees, één van Hans z'n zes broers, bij. En ook de jongens doen hun best om hun vader te helpen. Dan staat hij er tenminste niet helemaal alleen voor. Als het werk klaar is en de nieuwe meubeltjes staan op hun plek, zijn we allebei reuze trots en tevreden. Het is prachtig geworden! Ik heb zelfs een eigen hoekje, waar ik ongestoord kan relaxen. En al heb ik nog steeds die vervelende klachten, ik ben erg blij met onze nieuwe spulletjes en kan er gelukkig wel van genieten.

Henk in het ziekenhuis

Ome Henk is geopereerd. Het werd een fiasco. De nier en de tumor konden niet verwijderd worden, dus het ziet er niet best voor hem uit. Hij voelt zich vreselijk in het ziekenhuis. Vooral toen op een ochtend het doktersbezoek zo zijn bed voorbij liep zonder aandacht aan hem te schenken. Het versterkt zijn gevoel dat ze hem opgegeven hebben en dat er toch geen eer aan hem te behalen valt.

Na twee weken mag hij naar huis om aan te sterken. Dan zal bekeken worden of hij voor een chemokuur en bestraling in aanmerking komt. Maar hij sterkt helemaal niet aan, hij wordt met de dag zwakker. Als ik bij hem op bezoek ben, vraagt hij me om een brief in bewaring te nemen. Een afscheidsbrief voor mijn tante en ik mag dat aan niemand vertellen. Zachtjes huilen we samen om deze vreselijke situatie. Het is ook niet eerlijk! Hij is nog maar 61 jaar en heeft z'n hele leven hard gewerkt. En nu kan hij eindelijk van zijn welverdiende pensioen genieten en dan is het zomaar over. Over en uit!

"Frieda van vóór de oorlog"

Na dit emotionele moment met mijn oom zie ik alles weer helder. Voor de zoveelste keer! Ik realiseer me verdomd goed, dat ik met mijn gezondheid niet mag spotten. Werken is leuk, maar mijn gezin gaat voor! Oké, ik kan niet meer volledig aan de bak. Oké, ik heb zo mijn fysieke beperkingen. Maar aan de andere kant heb ik nog zoveel om voor te leven: Hans en de jongens natuurlijk op de eerste plaats. Mijn ook mijn familie en vrienden. De pijn in mijn 'sodemieter' heb ik al eerder een plaatsje in mijn leven kunnen geven, dat kan ik nog wel een keer. En nu kan ik misschien een heleboel niet meer, maar er is nog heel veel dat ik wèl kan. Ik kan me nog lekker uitleven met mijn hobby's en al is het dan niet meer fulltime, ook parttime kan ik nog wat voor onze woonstichting betekenen. Theo had het laatst over Frieda van vóór de oorlog, die dynamisch met de ene hand de boekhouding deed en met de andere het bewonersblad schreef. De Frieda van ná de oorlog doet het gewoon wat rustiger aan, maar is net zo waardevol. Ook als ik wat minder presteer is mijn persoontje nog de moeite waard. Frieda tel je zegeningen meid! Je moet toch nog een tijdje kunnen doorgaan?