Aflevering 43 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Strakke planning

Ik heb een paar weken niets gedaan, dus ik kan er weer even tegenaan. Er moeten nog heel veel brieven de deur uit want het is weer mei....het is weer huursubsidietijd. Ik moet nu echt mijn tijd goed indelen, want er staat heel wat op het programma: brieven voor de huurverhoging en huursubsidie; het bewonersblad en nog een paar klusjes waar mijn collega's geen ervaring mee hebben, dus ik moet wel! Natuurlijk is er een oplossing mogelijk als ik het ècht niet zou kunnen, maar als ik het goed plan moet het te doen zijn in twee tot drie uur per dag.

Omdat mijn bureau door een stagiaire van de HEAO wordt bezet, doe ik mijn werk nog steeds thuis. Ik beschik over de mogelijkheid om thuis met de computer op mijn werk te communiceren, dus ik heb regelmatig contact met mijn collega's. Ik doe echt mijn best om me aan de toegestane werktijden te houden. Maar soms kan het niet anders. Als ik drukproeven terug krijg, kan ik ze niet laten liggen tot de volgende dag, want de drukker heeft een krappe planning en anders is het drukwerk niet op tijd klaar. En dàt wil ik niet. Ik probeer mezelf nu echt in acht te nemen en doe regelmatig aan ontspanningsoefeningen. Ik heb in het verleden geleerd hoe ik met zelfhypnose om moet gaan en dat lukt me nog goed.

Dennis komt thuis met het bericht dat hij een woning in Amsterdam kan huren. Nu hadden we ons er al enigszins op voorbereid, maar het komt toch als een donderslag bij heldere hemel. Hij kan er al over twee weken in! Stoer zet ik alles op een rijtje wat er geregeld moet worden. Als ik klaar ben, barst ik in tranen uit. Dennis de deur uit! Wat gaat het allemaal hard! Hij is nog maar 18 jaar!

Naar de bruiloft

Vanavond gaan we naar de bruiloft van Angèle en Peter. Ik wil per se de hele avond meemaken dus ik doe vandaag helemaal niks. Tegenwoordig lig ik 's avonds al voor tien uur in bed, dus ik mag niet al mijn energie verbruiken vandaag. Ik heb twee schilderijen voor haar gemaakt. Eén doet haar broer cadeau en een kleiner exemplaar krijgt ze van ons als huwelijksgeschenk. Ze is een prachtige bruid. Ik ben blij dat we ook eens in een vrolijke omgeving zijn, want de laatste tijd is somberheid troef bij ons thuis. Daar komt bij dat ik altijd altijd al stapelgek op dansen geweest en vanavond zal ik voor het eerst weer een poging wagen. Hans heeft een geweldig maatgevoel en toen ik voor de eerste keer met hem de dansvloer opging, werd ik op slag verliefd op hem.

Een jaar of acht geleden hebben we samen goudster 'rock and roll' gehaald. Met salto en al! Maar ook een foxtrot doen we graag. Vanwege de medicijnen moet ik mijn glaasje wijn laten staan, maar ook zonder alcohol kan ik mij gelukkig prima vermaken. M'n benen worden onrustig door de klanken van de muziek en als er een rustig nummer wordt gespeeld, ga ik met Hans naar de dansvloer. Heel voorzichtig danst hij met me, één...twee...drie... Ik kan wel janken! En weer besef ik, dat ik heel veel moet inleveren en met mijn beperkingen zal moeten leren leven. Eén...twee...drie....denk erom, niet te vlug Hans!

Dennis trekt het huis uit

Het is 1 juni en we brengen Dennis met een bus en twee auto’s naar zijn woning in Amsterdam. De auto's zijn vol geladen met zijn bijeenvergaarde spulletjes. Hij heeft voor Amsterdamse begrippen een prachtige éénkamerwoning in een mooie buurt. Weliswaar op drie hoog, dus ik moet heel wat trappen op! Dennis is flink nerveus en doet van alles en nog wat, maar veel komt er niet uit zijn handen. Als Hans en de jongens zijn huisraad naar boven hebben gesjouwd is het er een geweldige troep. Maar Dennis wil beslist niet dat we helpen uitpakken, want hij wil zijn kamer zèlf inrichten en er zijn eigen domein van maken. Als wij er bij blijven dan zullen we hem ongetwijfeld van goed bedoelde adviezen voorzien, die hij dan weer voorzichtig zal moeten weerleggen, omdat hij het toch anders wil. Natuurlijk begrijpen we dat wel, maar toch....

Als we weggaan en hem daar moederziel alleen achterlaten tussen al die onuitgepakte dozen, kan ik nog maar net mijn tranen inhouden. Wat is mijn couveusekindje groot geworden! En wat ben ik trots op hem! Doodmoe kom ik die avond thuis en duik meteen mijn bed in. Al die emoties van de laatste tijd hakken er flink in. Ik worstel nog steeds met mijn beperkingen, maar doe toch mijn best er zoveel mogelijk van te maken. Langzamerhand begin ik te beseffen dat ik met mijn ziekte zal moeten leren leven en dat ik zal moeten leren om te genieten van de dingen die ik nog wel kan in plaats van te treuren om wat ik niet meer kan.

Arbeidsongeschikt

Met de arts van de ARBO-dienst heb ik afgesproken dat ik in eerste instantie probeer op te bouwen naar 50%. Dat betekent 50% arbeidsongeschikt maar ook 50% arbeidsgeschikt. Het glas is halfvol Fried, en niet halfleeg, zou Hans dan zeggen! Omdat ik de laatste tijd zoveel voor mijn werk heb gedaan, komen we overeen dat ik 25% loonwaardig ben. Ik heb vreselijke moeite met die termen. Loonwaardig! Natuurlijk ben ik mijn loon waardig! Arbeidsongeschikt. Ongeschikt om arbeid te verrichten. Wie had dat ooit gedacht! Mijn hele toekomstperspectief naar de knoppen. Weg carrièreplanning. Ik mag mijn handen dichtknijpen als ik nog in deeltijd kan blijven werken! Maar ja, positief blijven, uitgaan van je mogelijkheden en niet van je onmogelijkheden is het devies!