Aflevering 42 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Fysiotherapeut

Omdat ik steeds slechter ga lopen, heb ik maar weer eens een afspraak met Dirk, mijn fysiotherapeut, gemaakt. Hij heeft al via de tam tam gehoord dat ik in het ziekenhuis heb gelegen en omdat hij weet om wat voor aandoening het gaat, is hij behoorlijk geschrokken. "En Frieda, doe je het nu eindelijk eens wat rustiger aan. Of ben je nog zo'n workaholic", vraagt hij me met van die pretoogjes. Dirk kent me al een beetje. "Ja hoor, Dirk. Ik luister nu wat beter naar de signalen van mijn lichaam", zeg ik overtuigend. Ik zou het bijna zèlf geloven. De behandeling is pijnlijk maar helpt wel. Weliswaar slechts voor een paar dagen, maar het geeft even wat verlichting.

Ontstoken speekselklieren

Ik krijg er de laatste tijd trouwens steeds meer klachten bij. Mijn speekselklieren zijn ook flink ontstoken. Zodra ik wat lekkers voorgeschoteld krijg, zwelt de klier links onder mijn kaak gigantisch op en geeft me flink veel pijn. Op een bepaald moment zit ik (hoe kan het anders) achter de computer als ik ineens een hele plens vocht in mijn mond krijg. Zomaar, zonder waarschuwing. Geschrokken slik ik het door. Allemaal van die ráre dingen. Hoe kàn dat nou? Het ging eerst zo goed. Ik besluit om de volgende dag mijn huisarts te bezoeken. Ik ben nog niet bij hem geweest sinds ik uit het ziekenhuis ontslagen ben, dus hij is zeer belangstellend. Als ik hem mijn klachten vertel, vraagt hij of ik mezelf wel genoeg in acht neem. "Nou ja, ik ben natuurlijk wel weer aan het werk, af en toe..... Nou ja, misschien soms ook wel een beetje te veel", zeg ik schuchter.

Ook hij onderstreept het belang van voldoende rust en stelt voor om de prednison te verhogen. Verdorie, ik was net zo lekker aan het afbouwen. Ik krijg het advies mee om een paar weken even helemaal niks te doen. Een beetje timide ga ik weer naar huis. Ik zucht nog eens diep (daar ben ik kampioen in) en neem een besluit. Ik maak vandaag af waar ik mee bezig ben, breng het naar m'n werk en doe voorlopig even helemaal niets. Nou ja, helemáál niets.... Het schilderij voor Angèle, mijn nichtje die volgende maand gaat trouwen, moet nog af. Dat is lekker ontspannend werk...als het lukken wil. Over anderhalve week gaan we een weekje naar België met zijn tweeën. Daarna zie ik wel weer.

Familiefeest

Vandaag vieren we Dennis zijn 18e verjaardag en morgen gaan we naar België. Het is mooi weer dus we ontvangen onze gasten in de tuin. Mijn beide tantes (de zusters van mijn overleden moeder) en ooms zijn er ook. Ook hen zit het de laatste tijd vreselijk tegen. Een half jaar voordat tante Greet vanuit Amsterdam naar Bovenkarspel zou verhuizen, dat is nu zo'n twee jaar geleden, werd er bij haar borstkanker geconstateerd en is haar borst afgezet. Ze wordt regelmatig gecontroleerd, maar is begrijpelijkerwijze tòch bang dat het weer terug zal komen.

Tante Jopie, mijn andere tante, is enkele maanden na haar zuster in Bovenkarspel komen wonen, maar nog geen twee maanden daarvoor kreeg ze een flink herseninfarct, waar ze nog steeds veel last van heeft. Ook haar man, Ome Henk, kreeg kort daarna een infarct. De laatste tijd vermagert hij echter sterk. Zijn hele vrolijke bierbuik is verdwenen! Daarom ging hij naar de dokter en na enkele bloedonderzoeken en foto's zijn ze bang dat er iets héél ernstigs aan de hand is. Ik trek me dat erg aan. Mijn tantes en ooms betekenen heel veel voor me. Als kind en later als jonge vrouw kon ik altijd bij hen terecht. Toen ik mijn eerste man na enkele maanden huwelijk verliet, werd ik door tante Jopie en Ome Henk met open armen, als was ik hun eigen dochter, ontvangen. Ik heb daar bijna een half jaar gewoond en ben in staat gesteld mijn leven te ordenen om weer fris een nieuwe start te maken. Zij zijn mensen die liever geven dan nemen en stellen zich altijd even bescheiden op.

Als de visite weg is ben ik bekaf, maar ik verheug me op het komende weekje vakantie. Even alles van ons afzetten en nergens aan denken!

Vakantie

In België hebben we voornamelijk gerust! Het is bijna niet te geloven maar waar. Omdat ik steeds slechter ga lopen, kan ik geen grote afstanden afleggen. Een wandeling in het bos duurt hooguit een half uur. Maar we hebben ons voorgenomen: Alles mag...niks moet! Dus we slapen lekker uit.... doen op ons gemak boodschappen....eten elke avond buiten de deur....wandelen wat en brengen de avond rustig voor de televisie met een borreltje en een hapje door. Weer een paar kilo erbij! Wat me wel opvalt: ik heb de hele week geen hoofdpijn gehad!

Dit uitstapje heeft ons goed gedaan. Als we terugkomen horen we dat Ome Henk in het ziekenhuis is opgenomen. Hij heeft een kwaadaardige tumor in zijn nier en er zijn uitzaaiingen in zijn rug gevonden. Vreselijk! Hij moet nog in het ziekenhuis blijven voor wat onderzoeken. Omdat ik maandag naar de Arbodienst in Hoorn moet, besluit ik om hem die morgen op te zoeken. Als ik daar aankom, zit hij al met zijn koffers in de hal op me te wachten. Hij mag naar huis! Die onderzoeken kunnen ook poliklinisch. Ik lever hem thuis bij zijn zeer verraste vrouw af. Die gaan samen nog een rottijd tegemoet! Wat heb ik met ze te doen!