Aflevering 40 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Kerst 1995

De feestdagen brengen we met z'n viertjes door en we proberen er wat van te maken. Niet te veel poespas, geen tig-gangen menu, maar gewoon wat eenvoudigs zodat ik niet de hele dag in de keuken hoef te staan. Het is alleen zo jammer dat Dennis en Marcel steeds minder goed met elkaar kunnen opschieten. Ze praten nauwelijks met elkaar en ik heb het gevoel dat ik mijn woorden op een weegschaal moet leggen om ruzie te voorkomen. Marcel zit midden in zijn pubertijd en zet zich flink tegen ons af. Razend is hij nog steeds dat hij tijdens de jaarwisseling geen vuurwerk mag afsteken omdat hij ondanks ons verbod al eerder illegaal vuurwerk heeft gekocht en afgeschoten. Maar liever een mokkend kind, dan een kind zonder vingers!

Gerda is daags na de Kerst geopereerd en moet nog minstens twee weken wachten op de uitslag. Er is een flink stuk uit haar borst weggenomen. We leven allemaal met haar mee en wachten in spanning af wat het weefselonderzoek uitwijst. Goed- of kwaadaardig? Niemand die het nog weet. Ik houd me opmerkelijk kalm en neem veel rust. Ik slaap nog steeds niet goed, maar soms heb ik er nachten bij van wel drie uur slaap! Een slaapmiddel neem ik niet meer, want dat heeft geen enkel effect. Hans probeert me zoveel mogelijk in de watten te leggen. Ik ben blij dat hij thuis is!

Naar de reumatoloog en internist

Vandaag ben ik voor controle bij de reumatoloog en de internist geweest en ik mag de prednison verder afbouwen. Dat gaat trouwens heel langzaam. Ik heb nog steeds geen pijn. Sterker nog ik ben leniger dan ik ooit geweest ben. Ik spring gewoon overeind, terwijl ik mijzelf vroeger als het ware omhoog moest hijsen om uit de bank of uit bed te kunnen klimmen. Wat mij betreft is het een wonder: geen pijn en geen jeuk. Maar ook....geen slaap. Langzamerhand begint de eetlust weer terug te komen. Ik eet nu zo'n beetje de helft van een normale portie. Vervelend bijverschijnsel.....Ik begin weer te groeien.

Vandaag krijgt Gerda de uitslag. Ik ben hartstikke nerveus en durf haar eigenlijk niet te bellen omdat ik in mijn hart bang ben voor een verkeerde uitslag. Wat dat betreft zou ik wat meer de natuur van Hans moeten hebben. Hij is altijd zo lekker positief! Om een uur of twee trek ik de stoute schoenen aan en pak de telefoon. Met kloppend hart wacht ik tot ze opneemt. En..... het is goed! Ik kan mijn tranen nauwelijks bedwingen. Dit is gewèldig goed nieuws, wat ben ik blij voor ze. Nog diezelfde middag gaan we met een bos bloemen naar haar toe om haar te feliciteren. Wat een pak van mijn hart! Gerda is uiteraard dolgelukkig en kan nu pas weer denken aan de wintersportvakantie die voor volgende week gepland staat. Prettig vakantie meid! Je hebt het verdiend!

Rustig

Hans is weer aan het werk en de maanden januari en februari doe ik wat ik beloofd heb. Ik houd me rustig. Het enige dat ik doe is heel af en toe aan de boekhouding van mijn zwager werken. Af en toe een uurtje, meer niet. Aan het eind van januari heb ik stukje bij beetje de jaarrekening klaar. Dat geeft me een enorme voldoening. Ik heb een grafisch pakket op mijn computer geïnstalleerd waar ik een cursus voor heb gedaan, vlak voordat ik ziek werd. Nu heb ik mooi de gelegenheid om er een beetje mee te oefenen. Echt waar, af en toe een uurtje, meer niet!

Het is begin maart en er zijn nachten bij dat ik zowaar meer dan vier uur slaap! Nog een heuglijk feit: ik kan weer zonder laxeermiddelen naar het toilet. Ik denk dat het niet lang meer zal duren eer ik weer helemaal de oude ben. Alleen naarmate ik de prednison afbouw, komen de pijnklachten langzamerhand weer terug. Ik word ook steeds dikker en heb een heus vollemaansgezicht. De kilo's die ik afgevallen ben, zitten er inmiddels weer aan en ik ben bang dat er nog veel meer bij zullen komen. Ik eet immers maar heel weinig en toch groei ik verschrikkelijk hard. Geen maatje 38 meer, maat 44 is reeds in zicht!

We zijn net een lang weekend met de jongens en Hans zijn moeder naar Noord-Brabant geweest voor onze jaarlijks terugkerende voorjaarsvakantie. Normaal gaan we een week, maar deze keer hebben we het bij een weekend gehouden. Mijn schoonmoeder is een schat van een vrouw, waar ik veel bewondering voor heb. Ze is 78 jaar en zit nog vol energie. Ze doet alles nog zelf en tot vorig jaar deed ze nog mee aan de Drentse fietsvierdaagse. Is dat niet geweldig? Soms ben ik eerlijk gezegd wel een beetje jaloers op haar kracht en energie. Maar ze leeft ontzettend met me mee en is vreselijk bezorgd. "Gaat het nog wijffie, denk je er een beetje om", fluisterde ze me dit weekend regelmatig toe.

Dennis en Marcel hebben zich voor de verandering samen prima vermaakt en zijn naar een voetbalwedstrijd in het PSV-stadion geweest. Als trouwe Ajax-aanhangers gingen ze eigenlijk een beetje 'vreemd'. Maar ze genoten er niet minder om. "Toch idioot mam, we juichten toen PSV een doelpunt zette. Vind je dàt niet bezopen?", grinnikt Dennis nog na. Zelf hebben we in Eindhoven gewinkeld en later zijn we richting Peer in België vertrokken om naar nieuwe meubeltjes te kijken. We zijn van plan om in juni onze oude meubels te vervangen en de huiskamer van wat kleur te voorzien. Ik hoop tegen die tijd de ziekte helemaal onder controle te hebben en zie de metamorfose van onze huiskamer als een nieuwe start. Het weekend heeft me heel erg goed gedaan en ik heb er weer hartstikke zin in.