Aflevering 4 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Nog steeds bij de oogarts

Ik volg de oogarts naar zijn spreekkamer.
"Gaat u zitten" gebiedt hij zonder mij aan te kijken en slaat het dossier open. "Wat kan ik voor u doen?"

Ik zet mijzelf schrap, vertel hem dat ik zo'n pijn in mijn oog heb en spreek mijn vermoeden uit dat het komt door die ingreep van enkele jaren geleden. Als reactie mompelt hij wat voor zich uit en zonder iets te zeggen schuift hij een apparaat voor mijn ogen waarmee ik de letters in de verte moet kunnen zien.

"Leest u maar", mompelt hij zonder ook maar enige interesse in mijn persoontje te tonen.

Na een poosje heeft hij een beeld van mijn gezichtsvermogen. Ik leg hem uit, dat dit van mijn linkeroog nogal schommelt. Maar daar heeft hij geen oren naar.

"Mevrouw, ik constateer nù dat u aan uw linkeroog een correctie nodig heeft van -0,75, dat is nauwelijks bijziend te noemen.", zegt hij nors.

Ik wil daar wat meer over vertellen, maar hij snoert mij onmiddellijk de mond met het feit dat hij alleen noteert wat hij zelf constateert! Hij onderzoekt mijn oog en mompelt dat de littekens van de operatie goed genezen zijn en dat de pijn in mijn oog daar niet door veroorzaakt kan worden.

"Kunt u goed licht in uw ogen verdragen? Heeft u last van hoofdpijnen?" Op mijn "nee en ja" vertelt hij mij dat ik waarschijnlijk migraine heb.

Hij schrijft mij druppels voor en vraagt mij om over een week terug te komen. Ik sta op en met een "dag, dokter" ga ik op weg naar de assistente voor een afspraak. De dokter vindt het niet nodig om afscheid van mij te nemen.

Als ik bij Adriaan kom, schiet ze in de lach. “Je had je gezicht eens moeten zien toen hij je naam riep! Wat een hurk! Ik begrijp wat je bedoelde toen je zei dat je bang voor hem was. Wat een ongelooflijke chagrijn! Nou truffel, trek het je maar niet aan hoor. Kom, dan gaan we lekker een kop koffie halen. Mèt wat lekkers erbij!”

Naar de reumatoloog

De volgende dag breng ik een bezoek aan de reumatoloog, die een echo van de rechterschouder maakt.

Hij constateert dat het bindweefsel verdikt is en dat er sprake is van kalkafzettingen. Hij kan geen gebreken aan het gewrichtskapsel ontdekken.

Hij vraagt mij of ik wellicht op mijn schouders gevallen ben in het verleden. Maar dat is niet zo.

Aarzelend vraag ik: "Dokter, zou het misschien door L.E. kunnen komen?" "L.E.? Wie zegt dat u L.E. hebt?", klinkt het hoogst verbaasd.

Ik schrik van zijn reactie en zeg kleintjes: "Nou, de dermatoloog denkt dat!"

Onderzoekend kijkt hij mij aan: "Oh, laat de dermatoloog dan eerst maar eens uitzoeken òf u L.E. hebt en zo ja, welk type: D.L.E. of S.L.E." Maar daar had ik helemáál nog nooit van gehoord en ik doe er verder het zwijgen toe.

De reumatoloog adviseert mij om mij aan mijn schouder te laten opereren om van de ontstekingsklachten af te komen. Met een onbestemd gevoel ga ik op weg naar huis.

De huiduitslag wordt minder

De zalf tegen de huiduitslag begint te werken! Langzamerhand worden de plekken steeds minder zichtbaar en minder pijnlijk. Ik ben ontzettend blij, want als de behandeling niet zou helpen dan zou de dermatoloog Plaquenil voorschrijven. Dit zijn anti-malariatabletten, die oogproblemen kunnen geven en daarom schrijven de artsen ze liever niet zo snel voor.

Toch blijf ik mij beroerd voelen. Ik slaap nog steeds héél slecht, heb dagelijks last van een knallende koppijn, heb ontzettend veel pijn in mijn "sodemieter" en ben nog steeds verschrikkelijk moe, zo vreselijk moe!

Een week later...

De week is voorbij en Hans en ik gaan opnieuw naar de polikliniek.

We krijgen vandaag eindelijk de uitslag van de dermatoloog en zullen aansluitend de oogarts bezoeken. Wat een doktersbezoeken de laatste tijd! Toch niet bepaald een hobby van me.

We gaan samen het kleine spreekkamertje van de huidarts binnen en wachten vol spanning op wat komen gaat. Zoals altijd even vrolijk komt de arts binnen en schudt ons beiden de hand. Hij slaat het dossier open en leest de uitslagen van de verschillende onderzoeken door.

"Ja, mijn vermoeden was juist, ik kan nu de diagnose stellen. U heeft Subacute Lupus Erythematodes. Dat is een auto-immuunziekte, die met opvlammingen gepaard gaat. Een chronische aandoening, die soms langzaam uitdooft, maar nooit geneest".

Ik herinner mij de opmerking van de reumatoloog en het verhaal uit de medische encyclopedie van m'n schoonzusje en vraag hem of het alleen de huidaandoening is of dat het om de systeemziekte L.E. gaat.

"Helaas, mevrouw, worden bij deze vorm van L.E. vaak ook andere organen betrokken. Het komt erop neer dat u antistoffen aanmaakt tegen uw eigen gezonde lichaamscellen. De afstotingsverschijnselen die daar het gevolg van zijn maken u zo ziek. We zullen u onder controle houden en regelmatig bloed- en urineonderzoek doen."

Hij neemt afscheid van ons en stilzwijgend gaan we op weg naar onze volgende afspraak. Naar die vervelende oogarts!