Aflevering 38 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Computer

We hebben het niet meer over de ruzie en proberen er die avond nog wat van te maken. Voor mijn gevoel volledig uitgeput ga ik naar bed en neem een half slaaptabletje in. Knock-out? Nog geen uur slaap ik die nacht.

Ook vandaag komen er wat mensen op bezoek. Ik mag van Hans helemaal niks doen, zelfs geen kopje koffie inschenken. Nou, dat gaat me toch echt te vèr hoor! Zó hulpeloos ben ik nu ook weer niet. Maar hij bedoelt het natuurlijk goed en wil me tegen mijzelf beschermen. Hij kent mij tenslotte als geen ander en weet dat ik zo het heft weer in handen neem.

En tòch gaat het diezelfde avond alweer goed mis als Theo, directeur van onze woonstichting, en zijn vrouw Mariëtte op visite komen. Ze komen mijn nieuwe computer brengen, die op het werk was afgeleverd. Ik heb me er zo op verheugd om met het apparaat met zijn vele mogelijkheden aan de slag te kunnen en kan nauwelijks wachten tot het geavanceerde gevaarte bij mij thuis staat. Daarom heb ik Theo ook gevraagd of hij hem vanavond al bij me langs wil brengen. En dat wil hij graag voor me doen. En uiteraard wil ik ook alles weten over wat er de afgelopen tijd allemaal op kantoor is gebeurd en voordat we er erg in hebben is het negen uur. Oh jé en nu moet de computer nog geïnstalleerd worden!

Doodop

Hans en Theo sjouwen de zware apparatuur naar beneden en Theo, ook een liefhebber van computers, gaat aan het werk. Om een uur of tien roept hij me om te komen kijken. Ik ben inmiddels al zo moe, dat ik nauwelijks in de gaten heb wat hij doet. Maar enthousiast gaat hij verder. Het pijltje laat zich door de willige muis van links naar rechts over het beeldscherm bewegen, maar het ontgaat me volledig wat hij allemaal laat zien. "Kijk, als je dit doet dan..... en als je dat doet dan......" Ik geloof hem graag, maar ik zie alleen maar sterretjes. En dat komt ècht niet door een of ander 'spacespelletje'. Ik vlucht naar de slaapkamer en probeer mezelf te hervinden. Maar het lukt niet. Ik sta te tollen op mijn benen. Wat ben ik moe! Ik kàn gewoon niet meer. Ik ga naar Theo toe en zeg hem dat ik terug de woonkamer in ga, omdat ik nogal moe ben. Maar hij hoort me nauwelijks. Hij wil nog van alles installeren, de geluidskaart doet het niet goed en de rest.... de rest gaat langs me heen.

Ik ga naar boven waar ik ogenschijnlijk fris nog een tijdje met Mariëtte zit te kletsen. Want ik ben als geen ander in staat om de schijn te wekken dat het goed met mij gaat. Ik denk dat het zeker half twaalf is als ik mijn bed in kan. Theo had er geen flauwe notie van dat het al zo laat was en ik wilde zo graag dat de computer het zou doen, dat we even vergeten waren dat ik nog maar net twee dagen uit het ziekenhuis ben. Maar daar leer je van....of niet?

Een avondje lachen

Donderdagavond komen Rob en Gerda op bezoek. Ik maak me op voor een avondje làchen! Want die twee komen vaak in zulke dolkomische situaties terecht en kunnen daar zo gewèldig leuk over vertellen, dat het altijd feest is als ze er zijn. Ook vanavond vermaken we ons buitengewoon goed en rollen soms om van het lachen als we het hebben over onze wintersportavonturen van vorig jaar. Onze eerste, enige en waarschijnlijk laatste wintersportvakantie was net Comedy Keepers. Dat we zonder gebroken ledematen thuisgekomen zijn mag een wonder heten. Rob en Gerda gaan in februari weer, maar dan met een ander stel. Ze hebben er reuze zin in en ik vind het heel erg jammer dat wij niet mee kunnen!

We zijn alweer een week verder en Hans gaat vandaag weer aan het werk. Ik moet hem beloven dat ik mezelf in acht zal nemen en dat ik 's morgens en 's middags een uurtje ga slapen. Ik beloof het hem plechtig. Hij is de deur nog niet uit of ik begeef me naar beneden, niet naar bed maar naar mijn computer. Er moet nog van alles gebeuren, wil hij naar behoren draaien. Eerst de geluidskaart in orde... Voordat ik er erg in heb is het 12.00 uur en heb ik drie uur achter het beeldscherm gezeten. Foei, Frieda. Niet doen! Ik ga naar boven en maak wat te eten. Tja... ik staar naar het bordje om vervolgens de boterhammen in de prullenbak te gooien. Ik heb nog steeds geen eetlust. Dan maar wat slapen. Ik lig nog geen kwartier in bed of ik sta alweer op. Ik kan tòch niet slapen, dus wat móet ik hier?!?!

De computer knipoogt verleidelijk naar me en ... ja hoor, ik ga voor het blok. Ik moet gewoon verder. Het modem werkt nog niet, even kijken of ik daar wat aan kan doen....... Als een verslaafde ga ik door en zonder erg is het alweer vier uur. Ik schrik me rot. Hans kan ieder moment thuiskomen. Ik doe snel de computer uit en ga braaf naar boven om hem op te wachten. Als hij thuiskomt zeg ik dat ik rustig aan heb gedaan. Hoe ik aan die vreselijke schaduwen onder mijn ogen kom, nee, dat weet ik niet(!)

"Keeping up appearances"

Hans gaat 's avonds een uurtje tennissen en komt terug met het verhaal dat er bij Gerda een verdachte knobbel in haar borst gevonden is en dat ze daarvoor binnenkort opgenomen wordt. Blijkbaar wisten ze dit vorige week donderdag ook al toen ze bij ons op bezoek waren, maar wilden ze mij niet ongerust maken en dus hebben ze maar niks verteld. Hoe is het mogelijk. Alsof er niks aan de hand is hebben we die avond vreselijke lol gehad en nu dit! Haar moeder en oma kregen ook al op jonge leeftijd kanker, dus de kans is groot dat de knobbel kwaadaardig is. Als ik al dacht dat ik mijn gevoelens goed kan verbergen, dan is Gerda kampioen "keeping up appearances"! Ik probeer mijzelf in Gerda te verplaatsen en begrijp dat ze momenteel door grote onzekerheid gekweld moet worden. Is het wèl of niet...