Aflevering 37 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Slaapmiddel

Eigenlijk mocht ik vrijdag naar huis, maar mijn ontslag uit het ziekenhuis is nog even uitgesteld. De bezinking ging licht omhoog, de huiduitslag kwam terug en ook kreeg ik weer wat verhoging. Minstens nog een weekend! Ik begin zo langzamerhand last van heimwee te krijgen.

Van de internist krijg ik een sterker slaapmiddel voorgeschreven, zodat ik uitgerust naar huis kan. "Máár..., op bed innemen en direct gaan liggen, want het is een sterk middel!", wordt erbij gezegd. Hoopvol leg ik mijn hoofd te rusten op de kussens en ik dring er bij mijn kamergenoten op aan om mij alsjeblieft te laten liggen als ik morgenochtend nog slaap. "Al slaap ik de héle dag, laat me maar mooi liggen! Welterusten dames!", zeg ik opgewekt. En ik val in een diepe, diepe slaap.........die helaas niet langer dan anderhalf uur duurt. En weer ben ik klaarwakker!

Terug naar huis

Maar vandaag mag ik, na vier weken, eindelijk naar huis! Het is feest! Ik ben weer thuis. Marcel heeft een feestelijke slinger gemaakt met daarop "Welcome home!" en Dennis heeft zelf een taart gebakken. In de woonkamer staat het vol met prachtige bloemen en bloemstukjes.

Ik doe mijn best om het zo luchtig mogelijk te houden, maar toch krijgen ook nu de emoties de overhand als Hans me een klein pakketje geeft. Hij kijkt me wat verlegen in de ogen. “Voor jou! Omdat ik zo blij ben dat je weer thuis bent”, zegt hij. Aan de vorm kan ik zien dat het van de juwelier komt en vol verwachting maak ik het open. Helemaal sprakeloos ben ik als ik zie dat hij mijn trouwring heeft laten omvormen tot een prachtige hanger. Mijn ring kon ik al jaren niet meer om nadat hij tijdens een ongeluk flink beschadigd was. “Nu kun je toch je trouwring weer dragen, Fried!” Huilend val ik hem in de armen en kijk hem dankbaar aan als hij de ketting om mijn hals doet.

Uitgeput van de reis en emoties neem ik plaats op de bank en kijk een beetje onwezenlijk om mij heen. Alles is zo vreemd! De kamer, de planten, het meubilair. Alles lijkt wel anders. Hans heeft deze week vrij gekregen van zijn nieuwe chef, een ongekende luxe, want vroeger moest hij altijd vakantiedagen opnemen als ik ziek was en zo heeft hij heel wat vakanties in moeten leveren om voor mij of de kinderen te kunnen zorgen.

De huisarts komt langs

Het is heerlijk om hem nu de hele dag om mij heen te hebben. Zoals altijd is hij heel erg zorgzaam en lief voor me. Als ik net in bed lig, om even bij te komen, belt de huisarts aan. Ik heb hem nog niet gesproken sinds ik ziek geworden ben, dus ik ga er direct uit. "Zo, nu weet je wat het is, een opvlamming van L.E. Je bent behoorlijk ziek geweest heb ik begrepen", zegt hij meelevend. Ik zeg hem dat het geen L.E.-opvlamming was maar het Sjögren Syndroom dat mij deze keer parten heeft gespeeld. Hij gaat er eens goed voor zitten, kijkt me vriendelijk aan en zegt: "Wat ik ervan gehoord heb, is dat beide ziektes elkaar overlappen en ik denk dat je een opvlamming van L.E. hebt gehad en dat daarbij ook het Sjögren Syndroom een rol speelt. Maar één ding staat vast. Je bent flink ziek."

Deze woorden negerend roep ik vrolijk: "Maar..., ik ben wèl weer mooi slank geworden! Er is wel dertig pond af en ik slik nu al twee weken prednison, dus dat gaat hartstikke goed, vindt u niet?" Hij lacht me toe en antwoordt: "Als ik jou was zou ik er maar niet op rekenen dat dàt zo blijft, want je zult ongetwijfeld weer snel aankomen en een mooie ronde toet krijgen, dat kan niet missen met zo'n hoge dosis prednison.

Ik vertel hem van mijn slaapproblemen en hij schrijft een ander, nog zwaarder, slaapmiddel voor. "Neem eerst maar een halve tablet en als je daar nog niet van slaapt probeer je het maar met een hele. Maar doe er voorzichtig mee, want je gaat echt knock-out!" Hij geeft me nog wat uitleg over Sjögren en neemt daarna weer afscheid. De volgende keer moet ik eerder bij hem langs komen als ik weer ziekteverschijnselen krijg. Ik beloof hem dat te doen en bedank hem voor zijn bezoek.

Die dag komen alleen mijn ouders en schoonmoeder bij ons langs. Het lijkt Hans beter als er niet meteen een huis vol visite is. En met zo’n grote familie en kennissenkring moet je dat toch een beetje in de hand houden. Tijdens het avondeten kom ik erachter waar dat gevoel bij mij vandaan komt dat Hans het moeilijker heeft dan hij laat blijken. De afgelopen weken heeft hij regelmatig problemen met Marcel gehad. Hij heeft zich lang kunnen inhouden om de sfeer thuis niet te verpesten, maar uitgerekend mijn eerste avond thuis komt het tot een uitbarsting.

Ruzie

Ze hebben een gillende ruzie om niks en gooien elkaar de vreselijkste verwijten naar het hoofd. Ik schrik daar zo verschrikkelijk erg van dat ik letterlijk zit te shaken van ellende. Tranen prikken vanachter mijn ogen en vol ongeloof en afschuw aanschouw ik dit spektakel. Wat is er in godsnaam gebeurd toen ik in het ziekenhuis lag? Ik kan het niet langer aanzien en ren naar beneden, naar mijn slaapkamer waar ik volledig overstuur het bed inkruip, wensend dat ik weer terug was in het ziekenhuis.

Voorlopig ga ik niet meer naar boven. Nu wil ik alleen zijn. In mijn hart neem ik het Hans kwalijk dat hij juist vanavond zo’n ruzie maakt met Marcel. Maar aan de andere kant weet ik natuurlijk niet wat er gebeurd is tijdens mijn ziekenhuisverblijf. En eerlijk gezegd wil ik het liever niet weten. Ik weet niet of ik dat wel aan kan. Wat een ellende, dat geschreeuw lijkt maar niet op te houden. Ik doe de televisie aan en zet het geluid keihard zodat ik niks meer hoef te horen en ik kijk zonder iets te zien naar het beeldscherm.

Ook als de rust is weergekeerd ga ik nog niet naar boven. Eerst moet ik zelf weer even kalmeren. Als ik na een paar uur boven kom is Marcel weg. Naar zijn vrienden toe. Hans vertelt mij dat hij vreselijk dwars is de laatste tijd en dat er geen land met hem te bezeilen valt. “Echt, Fried hij heeft me het bloed onder de nagels gehaald en ik weet niet meer hoe ik hem aan moet pakken". Machteloos zit ik tegenover hem, beseffend dat hij het heel moeilijk moet hebben gehad toen ik in het ziekenhuis lag. Hij, maar ook Marcel, die zo met zichzelf in de knoop zit. Wat gaat er in dat hoofdje om. De dag begon prachtig, maar het mooie is er snel vanaf.