Aflevering 3 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Bij de dermatoloog

Ik ben nog steeds thuis, in de ziektewet. Vandaag ga ik samen met Hans naar de dermatoloog. De tijd die we doorbrengen in de wachtkamer duurt zo lang, dat ik me zo langzamerhand begin af te vragen wat ik hier doe. Oh ja, ik kom voor de uitslag van het bloed- en urineonderzoek en van de röntgenfoto's. Is het wel of is het geen L.E. en zo niet wat is het dan wel?

"Hoe gaat het met u?" vraagt de dermatoloog. "De plekken zitten er allemaal nog en ik ben zo verschrikkelijk moe, dokter", antwoord ik.

Hij kijkt in het dossier en mompelt wat voor zich uit. Hieruit kan ik opmaken dat de uitslagen nog niet binnen zijn. Hij geeft mij een andere zalf mee en drukt me op het hart dat ik er erg zuinig mee om moet springen en vooral uit de zon vandaan moet blijven.

"Maar hoe zit dat dan met onze vakantie naar Turkije over enkele weken, dokter, kàn dat nog wel?" Meelevend kijkt hij me aan en antwoordt: "Ik wil niet op de uitslag vooruitlopen, maar ik denk dat u de vakantie beter kunt annuleren. Tot over twee weken, mevrouw."

Bij de orthopedisch chirurg

Omdat ik aanvullend op het bezoek aan de dermatoloog een afspraak heb gemaakt met de orthopedisch chirurg, vervolgen we onze weg door het ziekenhuis. "Goh, nu weten we nòg niet wat het is, waarom duurt het zo lang voordat ze wat weten?, vraag ik aan Hans in de wachtkamer van de orthopeed.

Gelukkig ben ik nu snel aan de beurt. Enkele jaren geleden ben ik aan mijn linker schouder geopereerd omdat de slijmbeurs als gevolg van de vele ontstekingen helemaal verkalkt was. Tijdens de operatie bleek bovendien het kapsel gescheurd te zijn. Nu staat er eenzelfde operatie gepland voor mijn rechterschouder, want ook daar heb ik regelmatig last van slijmbeursontstekingen.

Ik moet mijn bovenlijf ontkleden. De dokter kijkt verrast naar mijn bonte lichaam. "Alle mensen, wat ziet u eruit! Laat me raden, u heeft.........." en hij noemt enkele medische termen waar ik nog nóóit van gehoord heb. Ik vertel hem waar de huidarts aan denkt en dat zet hem blijkbaar ook aan het denken.

"Dan wil ik eigenlijk liever dat uw schouder eerst door een reumatoloog wordt bekeken, want als het L.E. is, dan heeft u best kans dat het probleem aan uw schouders daar ook door veroorzaakt wordt. En dan heeft een operatie geen enkele zin."

Ik maak een afspraak met de reumatoloog voor een echo van de schouders, maar kan mezelf wel voor mijn kop slaan omdat ik niet gewoon doorgevraagd heb over L.E. Want ik weet nog steeds niet wat dat nu precies voor aandoening is. Het schijnt mij maar niet te lukken gewoon ronduit te vragen naar de dingen die ik weten wil. Ik wil vooral niet zeuren. Komt tijd komt raad!

Nog diezelfde dag gaan Hans en ik naar het reisbureau om de vakantiereis naar Turkije te annuleren. We hebben er geen idee van hoe we het tegen de jongens moeten vertellen. Ze hadden zich er zo op verheugd! We hebben er met z'n allen de hele winter naar uitgekeken. Toch besluiten we om het slechte nieuws nog diezelfde avond te brengen. Hoewel Dennis en Marcel duidelijk teleurgesteld zijn, tonen ze toch begrip voor de situatie. In stilte vraag ik mij af of we in de toekomst nog ooit een vakantie in een zonnig land kunnen houden.

Bij de oogarts

Enkele dagen na het bezoek aan de dermatoloog en orthopedisch chirurg ga ik naar mijn afspraak met de oogarts. Ik heb namelijk vreselijk veel pijn aan mijn linkeroog en als gevolg daarvan ontzettend veel hoofdpijn. Vooral de laatste tijd wordt het steeds ondraaglijker en lig ik regelmatig in bed met de dekens over mij heen om vooral geen licht in mijn ogen te krijgen.

Enkele jaren geleden is mijn bijziendheid gecorrigeerd met behulp van radiaire keratotomie. Door middel van twee maal vier krasjes op het hoornvlies is mijn bijziendheid aan het linkeroog teruggebracht van -6 naar gemiddeld -1. Ik zeg gemiddeld omdat ik 's morgen perfect zie, maar als gevolg van vermoeidheid het gezichtsvermogen 's avonds terugloopt en ik dan een correctie van -2 tot -3 nodig heb.

Ik heb al veel langer last van pijn aan het linkeroog, maar ik durfde er niet mee naar de oogarts. Hij was namelijk een fel tegenstander van deze operatie. Ik ben nu ontzettend bang dat de pijn in mijn oog het gevolg is van die ingreep en dat hij mij daarop zal aanspreken.

Adriaan, mijn vaders vrouw, gaat met mij mee, omdat ik zelf niet in staat ben om te rijden. Ik ben blij met haar gezelschap omdat ik tòch wel wat nerveus ben. Ik kom er rond vooruit, ik knijp hem als een oude dief. Bang voor de verwijten van de arts.

"Mevrouw Rùitenberg", klinkt het op gebiedende toon.

Daar zul je het hebben. Ik hijs mezelf moeizaam overeind en waggel achter de oogarts aan die mij tot nu toe nog geen blik waardig heeft gekeurd.