Aflevering 29 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Griep ?

Het restaurant is onderdeel van een groot sportcentrum, dat tegelijkertijd officieel geopend wordt door de burgemeester van Zaandam. Daarna volgen een aantal sprekers en al die tijd moet ik staan. Ik voel mijn benen bijna niet meer, maar ik houd het officiële gedeelte toch nog aardig vol. Mijn nichtje gaat ziek naar huis. Hartstikke sneu, want zij heeft zich samen met haar ouders erg verheugd op dit moment. Maar er heerst een genadeloze griep en ook zij is hier het slachtoffer van geworden. Er gaat mij een lichtje branden, ik krijg gewoon de griep!

Mijn broer is hard aan het werk om het de gasten naar de zin te maken en mijn schoonzusje helpt hem hierbij. Mijn neef marcheert van de ene naar de andere gast om erop toe te zien dat niemand iets te kort komt. Wij kunnen nu gelukkig aan een tafeltje plaatsnemen en zitten nog even gezellig te kletsen met tante Greet en ome Willem, de ouders van mijn neef.

En toch... alle geluiden lijken wel van heel ver te komen en ik betrap mij er regelmatig op dat ik absoluut niet luister naar wat er gezegd wordt. En nu maar hopen dat ik op de juiste momenten ja of nee knik! Oh, wat wil ik graag naar huis! Voor mijn gevoel duurt het uren, maar vrij snel na de opening gaan we dan toch terug naar Enkhuizen. In de auto zit ik te klappertanden van de kou.

Koorts

Thuisgekomen neem ik de temperatuur op en ja hoor: 39,2°. De griep! De hele nacht lig ik afwisselend te baden in het zweet en te klappertanden van de kou. Zoals gebruikelijk neem ik wat spierontspanners en ontstekingsremmers. Maar niks helpt. De volgende morgen heb ik op mijn bovenbenen een typische huiduitslag, die ik nog niet eerder heb gehad. En ik hèb al wat verschillende vormen van huiduitslag gehad.

Omdat de koorts oploopt tot bijna 40 graden besluit Hans om de huisarts te bellen. Het is weekend, dus hij belt zijn waarnemer. "Meneer Ruitenberg" zegt hij geruststellend tegen Hans, "ik zal me maar geen zorgen maken hoor, want ik ben de hele dag al op bezoek bij grieppatiënten. Ze moet het gewoon uitzieken"!

Omdat Hans bang is dat ik een opvlamming van LE heb, staat hij erop dat de arts een huisbezoek aflegt. Maar na een vluchtig onderzoek is hij nog steeds van mening dat ik de griep heb. Gelukkig, ik ben me rot geschrokken. Ik was hartstikke bang, dat ik eindelijk dan tòch die uitbarsting van LE zou krijgen. Veiligheidshalve vraag ik hem nog hoelang deze griep kan duren, want dan kan ik daar rekening mee houden. "Na vijf dagen moet de koorts gezakt zijn, mevrouw en dan knapt u vanzelf weer wat op".

Hans belt hierna mijn vriendin op om het dinerdansant af te zeggen. Gelukkig hebben mijn zwager en schoonzus wel zin om mee te gaan, dus zìj kunnen er in ieder geval wèl een leuk weekend van maken.

Steeds zieker

Ik word steeds zieker en ook de verschijnselen verergeren met het uur. Ik sterf van de dorst en drink wel vijf liter water per dag. Ik heb totaal geen eetlust en Hans krijgt met moeite een stukje fruit bij me naar binnen. "Laat me maar met rust," zeg ik zielig, "het duurt maar een dag of vijf en dan ben ik er weer!"

Ik doe 's nachts geen oog dicht, maar ach dat was niks nieuws. Maandag bel ik 's morgens direct naar mijn werk om te zeggen dat ik door de griep geveld ben. "Oh, wat naar voor je", zegt mijn cheffin. "Het heerst wel, zeg. Bijna de helft van het personeel heeft zich ziek gemeld. Op de technische afdeling zijn veel zieken en Marian en Pia liggen ook al thuis met de griep in bed. Nou, doe maar rustig aan en beterschap, Frieda", zegt ze vriendelijk.

De laatste tijd heerst er een soort wapenstilstand tussen ons. Nu ik wat minder 'lastig' ben, is ook onze relatie wat beter. En het gekke is dat we bij tijd en wijle zelfs góed met elkaar kunnen opschieten en lol hebben samen. Gelukkig maar, want een verstoorde relatie op het werk is behoorlijk vervelend.

Ik bel Marian op om te vragen hoe het met haar gaat, maar ik krijg Ton, haar echtgenoot, aan de lijn. Hij ligt ook ziek in bed. "Heb jij 's morgens ook al zo'n hoge koorts? Toen ik vanmorgen de temperatuur opnam had ik al 39,6! En hebben jullie ook zo'n dorst?", vraag ik nieuwsgierig. Ton bevestigt dit. Hij en Marian hebben precies dezelfde klachten als ik, alleen hebben ze geen huiduitslag. Ik wens ze beterschap en hang op. Ik maakte me toch nog flink wat zorgen, maar nu ik dit verhaal heb gehoord, ben ik pas echt overtuigd. Ik heb de griep! Zeker weten!

Slapeloos

Ook deze nacht doe ik weer geen oog dicht, maar dat is niet verwonderlijk. Omdat ik zoveel drink moet ik natuurlijk ook veel naar het toilet. Arme Hans! Ik ga er om de 20 minuten uit om te plassen, dus ook hij doet zo geen oog dicht. Maar het eind is in zicht. Nog één zo'n vervelende dag en dan is het ergste leed geleden. Mijn collega Margret belt me die dinsdagmorgen op om te vragen of ze even bij me langs mag komen. Omdat ik de hele dag in bed lig en te beroerd ben om eruit te komen, vraag ik haar of ze via de garage naar binnen wil komen. Hans is gewoon naar zijn werk, want ik red het best in mijn eentje. Ik lig toch de hele dag in bed en met een paar liter water ben ik tevreden, meer heb ik niet nodig.