Aflevering 28 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Hoestbuien

Waar ik het wel met hem over heb, is over de hoestbuien van de laatste maanden. Ik heb last van een aanhoudende droge hoest, die me sterk doet denken aan de periode dat ik nog rookte. Ook voel ik pijn aan mijn borstkast een stukje onder mijn rechteroksel.

In de LE-brochures heb ik gelezen over pleuritis, een ontsteking van het longzakje. Ik vertel mijn huisarts hierover: "Ik vind het wel verdomd moeilijk om met dergelijke klachten bij u te komen. Want ik weet waartoe de menselijke geest in staat is. En nu ben ik bang dat dat hoesten voortkomt uit een stukje angst. Want ik hoest helemaal niks op. Het is alleen een stomme droge hoest, waar ik af en toe flink benauwd van word. Maar omdat het nu al enkele maanden duurt, wil ik toch graag dat u er even naar kijkt".

Hij lacht me toe en drukt me weer op het hart dat hij dáár nu juist voor is. "Als je ergens bang voor bent, dan kom je gewoon naar me toe. Laat mìj dan maar bepalen of het iets ernstigs is of niet", zegt hij vriendelijk. Hij klopt en luistert en ik moet diep in- en uitademen. Shhhhhhhhhhh, Pffffffffffffff.

"Nee hoor, je hoeft niet bang te zijn, het is geen pleuritis. We noemen dit een niet functionele hoest. Ik zal je wat codeïne meegeven om de hoestprikkel wat te onderdrukken", en hij schrijft een recept voor me uit. Ik zit ondertussen met een blozend gezicht te wachten en neem daarna verlegen afscheid.

Zie je nu wel, stommeling, je doet het je zelf allemaal aan. Je bent er ook veel te veel mee bezig. Daarom voel je je altijd beter als je bezig bent, dan haal je je ook niet van alles in je hoofd. Je moet doorgaan, Frieda, doorgaan!

Niets van aantrekken!

En ik gá door! Ondanks die vreselijke pijnen, ondanks het voortdurende hoesten en ondanks het feit dat er steeds meer klachten komen. Ik geef me zelfs weer op voor een nieuwe cursus. Ik zàl doorgaan! Op de huid van mijn vingergewrichten, mijn knieën en ellebogen ontstaan schrale plekken die vreselijk jeuken!

Geen aandacht aan besteden Frieda, dan gaat het vanzelf weer over. Mijn linkeroog lijkt zich wel uit mijn oogkas te willen drukken, maar: niks van aantrekken, Frieda! Ik ben soms zo moe, dat ik amper in staat ben om mij 's avonds van de bank te hijsen en de trap af te lopen om mijn bed in te duiken. Ja, logisch, je hebt het ook veel te druk!

Ik kan bijna niet meer eten, omdat mijn kaak niet meer open wil, het 'scharnietje' lijkt wel verroest. Gewoon om lachen, Frieda, wat vanzelf komt gaat vanzelf weer over. Ik kan mijn duimen bijna niet bewegen omdat ze zo zeer doen. Het zit allemaal tussen je oren, Frieda, er is niks aan de hand.

Receptie

Het is donderdag 2 november en morgenavond is er een receptie ter gelegenheid van de opening van het restaurant van mijn neef. En mijn enige (zowel letterlijk als figuurlijk) broer werkt daar ook dus wil ik er graag toe. Omdat ik zo moe ben de laatste tijd, neem ik daar maar een vrije dag voor. Want eerst werken en dan nog naar een receptie, nee dàt red ik niet.

Ook Hans neemt een vrije dag. Die morgen sta ik al moe op en alles doet me zo vreselijk zeer! Ik ben een beetje zeurderig en chagrijnig zeg ik tegen Hans dat ik geen zin heb om mee te gaan naar de supermarkt. Maar mijn lieve echtgenoot, die nog steeds niet in de gaten heeft dat ik mijzelf en de rest van de wereld voor de gek aan het houden ben, wil graag dat ik met hem mee ga. Dus ik ga mee.

Gezellig ben ik niet, want ik mopper wat af. "Wat een rotwinkel! Je kunt hier niks vinden! Wat is het hier druk, ze denken zeker dat ze hier grátis boodschappen kunnen doen", klaag ik steen en been. Thuisgekomen ga ik nog even door. "Godverdórie, ik ben hartstikke moe. Die klóte boodschappen ook!"

Hans, inmiddels ook niet meer één van de vrolijkste, zegt: "Weet je wat jij doet, je belt die receptie maar lekker af. Dan kun je móói je bed in!" Maar daar wil ik niks van weten. "Dat zou helemáál wat moois zijn”, bries ik razend, “dan moet ik van jou mee die stomme boodschappen halen terwijl ik me hartstikke beroerd voel en dan zou ik verdomme niet eens naar die receptie kunnen. Dan heb ik mooi voor niks vrij genomen! Nou, als ik vanavond niet naar die receptie kan, dan bel je het dinerdansant voor morgenavond ook maar af!" brul ik onredelijk. En jankend ga ik naar beneden waar ik me als een klein kind, van wie zojuist het lievelingsspeelgoed is afgepakt, dramatisch bovenop de dekens werp.

Met wat vrienden hebben we afgesproken om morgenavond naar een dinerdansant in Medemblik te gaan om daarna in hetzelfde etablissement de nacht door te brengen. Daar hebben we allebei hartstikke veel zin in, want dansen is nog steeds mijn lust en mijn leven. Dus Hans probeert me wat tot bedaren te brengen en we spreken af, dat ik even ga rusten en dat we dan tòch maar met het hele gezin naar Zaandam gaan, naar het restaurant van mijn neef.

Onderweg in de auto is de sfeer bedremmeld. Ik voel me werkelijk nog steeds hartstikke beroerd. Maar in Zaandam aangekomen verzet ik me een beetje en ik feliciteer mijn neef met zijn prachtige restaurant. Hélène mijn schoonzusje, die ik al maanden niet gezien heb, komt naar mij toe en complimenteert mij met mijn uiterlijk. “Goh, je ziet er goed uit zeg!”