Aflevering 27 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Alles gaat goed

Juni 1995
Hieperdepiep Hoera! De vlag kan uit. Dennis is geslaagd en Marcel is over! Wat wil je nog meer? Ons gezinnetje draait weer lekker en alles gaat z'n gewone gangetje. Alleen Hans maakt zich flink wat zorgen over zijn werk, omdat ze weer eens aan het reorganiseren zijn. En nu is hij erg onzeker over het feit of hij zijn werk als taxateur wel kan blijven doen. Maar het is alweer de zoveelste reorganisatie en ach, we zien wel. Het zal wel goed komen. Positief blijven, daar kom je het verst mee, toch?

We besteden samen erg veel aandacht aan onze tuin die zich, sinds we hem drie jaar geleden hebben aangelegd, steeds mooier gaat ontwikkelen. Het werken in de tuin is heerlijk rustgevend. Ik moet weliswaar rekening houden met mijn handicap (niet in de zon), maar het lukt wel! En natuurlijk heb ik een sterke vent naast me voor het zware werk! En na gedane arbeid is het goed toeven op ons terrasje met een snel klaargemaakt hapje of een knabbeltje en een lekker verkoelend drankje. Het leven kan soms héérlijk zijn. En genieten doe ik volop van mijn goede dagen!

Op reis

Ook dit jaar gaan we enkele weken naar Center Parcs op vakantie, waar we ook onze verjaardagen zullen vieren. Ik heb de mooie leeftijd van 40 jaar bereikt en Hans viert zijn 45e verjaardag. Mijn schoonzusje Nera komt met haar gezin en mijn schoonmoeder een dagje op bezoek. Hartstikke gezellig! Als we terugkomen is er van onze mooie tuin niet veel meer over. De buren hebben hun best gedaan, maar tegen die gloeiende zon was geen kruid, nee zelfs geen onkruid, gewassen!

"Volgend jaar blijven we thuis!", zeg ik meteen. "Dennis is dan achttien jaar en wil zelf op vakantie en Marcel kan dan mooi met een tennistoernooi meedoen of op voetbalkamp gaan”. We wonen tenslotte in het prachtige en toeristische plaatsje Enkhuizen, met gezellige restaurantjes en terrasjes langs de waterkanten en aan het IJselmeer. En in de zomermaanden zijn er de zogenaamde Zuiderzeedagen met verschillende evenementen. Als er zoveel buitenlanders naar onze woonplaats komen, dan moet het toch zeker ook voor ons de moeite waard zijn? “En als we zin hebben, dan gaan we gewoon in het voorjaar met het hele gezin en met je moeder een weekje weg en dan boeken we in het najaar een reisje voor ons tweeën, wat dacht je ervan?" Hans ziet dat wel zitten!

Geen orgaanklachten

Het is inmiddels september en op mijn werk gaat het goed. Ik heb de touwtjes weer aardig in handen op de boekhouding, want Liesje is voor enkele maanden uitbesteed aan een andere afdeling. Ik ben het nog niet verleerd. Bovendien ben ik druk bezig met het bewonersblad dat eind oktober uitkomt. Ik raak er steeds meer van overtuigd dat bij mij de L.E. wel meevalt en soms denk ik zelfs, dat ik het gewoon niet heb. Ik heb immers geen nier- hart- en longklachten. Mijn organen werken prima.

Ja, wel heb ik bijna elke avond een dikke koppijn waardoor ik al vroeg mijn bed in moet. Niet dat ik dan in slaap val hoor, welnee ik lig nog steeds het grootste gedeelte van de nacht wakker. En ja, ik heb nog steeds huidklachten en pijn in mijn sodemieter. Maar L.E.? Ach, dat valt wel mee! Ik slik behalve ontstekingsremmers en pijnstillers geen medicijnen en ook de zomermaanden ben ik zonder problemen doorgekomen. Dat sterkt mijn overtuiging dat, als ik de ziekte al heb, het in ieder geval de milde vorm is.

Pijnscheuten in de kaak

Pas als een bepaalde klacht, waarvoor ik nog niet eerder bij de dokter ben geweest, enkele weken of maanden aanhoudt, ga ik naar hem toe, zo heb ik mezelf voorgenomen. Onlangs ben ik nog bij hem geweest met een rare klacht. Als ik eet en tegelijkertijd een vrolijk gesprek voer, dan krijg ik vreselijke pijnscheuten in mijn kaak, vlak onder mijn oren. Soms zelfs zo erg, dat ik weleens tijdens een gezellig dineetje mijn eten heb moeten laten staan. Ik moet er zelf een beetje om lachen als ik het mijn huisarts vertel, maar ik heb het nu al zo lang, dat ik soms gewoon tegen een etentje of feestje opzie. En daar komt bij dat ik getrouwd ben met een man die meestal het hoogste woord voert en ons met zijn komische verhalen altijd laat schuddebuiken van het lachen. Echt waar hoor, hij is zijn roeping misgelopen en had cabaretier of zo moeten worden.

Hij onderzoekt me en vraagt aan me of ik soms tandenknars. Verbaasd kijk ik hem aan. "Ja, volgens mijn familie knars ik 's nachts met mijn tanden", zeg ik lacherig. "Nou, dan denk ik dat jouw klachten daardoor komen. Ik zal je er wat voor geven". Ik val van de ene verbazing in de andere. Medicijnen tegen het tandenknarsen? Nog nooit van gehoord! En het helpt trouwens ook niet! Het volgende advies was om aan de tandarts een zogenaamd bitje te vragen, dat ik dan 's nachts kan indoen. Maar volgens de tandarts valt het met mijn tandenknarsen wel mee, anders hadden mijn kiezen veel meer afgesleten moeten zijn. Bij mijn volgende bezoek aan de huisarts heb ik het er maar niet meer over. Weer een pijntje dat wel bij me zal horen. Gewoon geen aandacht meer aan besteden.