Terug in de tijd...

Maar zover wilde mijn huisarts niet gaan. Deze keer verwees hij me door naar een reumatoloog van het Jan van Bremen Instituut in Amsterdam.

Allerlei bloedonderzoeken wezen niets uit en bij het lichamelijk onderzoek constateerde de specialist alleen een beperking van de schoudergewrichten. De reumatoloog adviseerde mij om hiermee naar de orthopedisch chirurg van ons Streekziekenhuis te gaan.

Fibromyalgie ?

Mijn huisarts was het met hem eens en schreef een verwijsbrief uit. Maar hij vertelde mij ook dat hij onlangs naar een congres was geweest waar het over 'fibromyalgie' ging.

"Als er sprake is van irritaties van de weke delen en men kan in het bloed geen aanwijzing voor een reumatische afwijking vinden, dan spreekt men tegenwoordig van fibromyalgie", zei hij vriendelijk. "Ik ben ervan overtuigd, dat dat bij jou ook het geval is. Ik zal de publicaties hierover goed voor je in de gaten houden."

"Needelen"

Ik kreeg spierverslappers mee en een verwijsbrief voor de orthopedisch chirurg. En hup ... daar ging ik weer. Naar de zoveelste specialist. Aan de hand van röntgenfoto's van de schouders constateerde hij dat de slijmbeurzen verkalkt waren, waarschijnlijk als gevolg van de vele ontstekingen.

Hij wilde mij hiervoor wel behandelen. Deze behandeling bestond eerst uit het toedienen van injecties, maar toen dat niet hielp tikte de orthopeed met een naald de kalkplekken aan in de hoop dat deze in de slijmbeurs zouden oplossen. Zelf noemde hij dat "needelen". En dat was niet altijd een pretje, dat kan ik wel vertellen!

Ik had weer eens een acute ontsteking precies een dag voor de geplande behandeling. Ik heb toen gevraagd of het needelen gewoon door kon gaan, maar volgens hem was dat geen enkel probleem. Nou, voor hem misschien niet, maar voor mij wèl. Als je pijn kunt uitdrukken in een cijfer van 0 tot 10 dan was dit zeker een dikke 9 waard. Ik schreeuwde het letterlijk en figuurlijk uit van de pijn.

Dwars door die ontsteking heen tikte hij tegen mijn pijnlijke botten aan. Normaal ben ik echt niet kleinzerig maar deze keer heb ik mij dus nìet in kunnen houden en brúlde ik het uit.

Bij de volgende behandeling ging ik al van mijn stokkie alleen al bij het zien van die grote naald! Nou, toen voelde ik me wel een aansteller hoor! Gelukkig was dat maar één keer, de keer daarop ging het gelukkig goed! Ik ben toen niet flauwgevallen en heb ook niet geschreeuwd, nee zelfs niet gekreund van de pijn.

Operatie

Maar toen na enkele behandelingen ook het needelen niet bleek te helpen, stelde de orthopeed voor om de slijmbeurzen operatief te verwijderen.

Tijdens de operatie aan de linkerschouder bleek niet alleen de slijmbeurs verkalkt te zijn, maar ook dat het gewrichtskapsel gescheurd was en dat er als gevolg van alle ontstekingen veel littekenweefsel ontstaan was. Ook heeft hij toen een stukje bot verwijderd.

De chirurg had me van tevoren gewaarschuwd, dat ik na de operatie waarschijnlijk veel pijn zou hebben. Blijkbaar kon hij de pijnnuances niet goed inschatten, want dit viel gelukkig reuze mee. Zeker vergeleken met die vreselijk pijnlijke needeling tijdens die acute ontsteking.

Natuurlijk was het geen pretje en heeft het bijna een half jaar geduurd voordat ik mijn arm weer normaal kon gebruiken, maar de ingreep gaf me op de een of andere manier toch een goed gevoel. De pijn in mijn armen was verklaard, nu de rest nog!

Ontspanningsoefeningen

Maar mooi niks en nu de rest nog! De overige pijnklachten werden volgens mijn huisarts toch echt door de fibromyalgie veroorzaakt en daar waren geen medicijnen voor of een genezende therapie. Ik kon maar het beste leren te leven met mijn kwalen! Wellicht dat ontspanningsoefeningen of Mensendieck verlichting zouden kunnen brengen.

En ook dat heb ik geprobeerd. Radeloos werd ik ervan. Niks hielp, hoe ik ook mijn best deed. En toen was ik er helemaal mee klaar! Ik besloot om geen aandacht meer te schenken aan de pijnsignalen van mijn lichaam. Deze pijn hoort waarschijnlijk bij mij en daar zal ik het de rest van mijn leven mee moeten doen, ging er door mij heen.

En het gekke was, dat ik er vanaf dat moment beter mee kon omgaan. Ik was niet meer wanhopig op zoek naar een verklaring, hoewel ik nog steeds sterk twijfelde aan het fibromyalgieverhaal. Ik had al een paar keer ergens gelezen, dat deze diagnose vaak gesteld wordt om de patiënt gerust te stellen.

Als het beestje maar een naam heeft, werd er gedacht, dan houdt de zoektocht op en kan de patiënt zijn of haar omgeving vertellen wat er mis is. Sommige dokters weigerden zelfs deze diagnose serieus te nemen. En dat terwijl ik zoveel verhalen in de bladen heb gelezen van patiënten die bekend zijn met deze reumatische aandoening, die ook wel weke delenreuma wordt genoemd.

Nog harder aan de slag

Ik ging dus, zo mogelijk, nog harder aan de slag. Ik slaagde cum laude voor het MEAO-diploma en ging verder met de studie SPD. Ook nu ging ik weer voor de hoogste cijfers. Ik zal ze allemaal wel eens een poepie laten ruiken. Ik laat me niet klein krijgen door allerlei psychosomatische aandoeningen. Ik mankeer niks! Alleen die pijn! Niks mee doen, Frieda, vooral doorgaan!

< Aflevering 25  |    |  Aflevering 27 >
Overzicht afleveringen