Terug in de tijd...

Van de antroposofische arts kreeg ik allerlei homeopathische medicijnen mee, waarvan sommige zelfs door Hans in mijn buik geïnjecteerd moesten worden. Ik mocht geen suiker meer gebruiken en moest zoveel mogelijk mijn voedsel uit de reformwinkel vandaan halen.

Voor de pijn in mijn schouders gaf hij me het advies om me op de pijnlijke plekken in te smeren met vers geplukte brandnetels. Want zei hij: "Als je lichaam steekt moet je terugsteken!" En ik deed het ook nog!

Waar een wanhopig mens niet toe in staat is! Voor het achteruitgaan van mijn gezichtsvermogen verwees hij me naar een alternatieve oogarts. Van hem moest ik mijn bijziendheid niet verder corrigeren maar mijn lui geworden ogen trainen met oogoefeningen die overigens bij mijn gezinsleden behoorlijk op de lachspieren werkten.

Bovendien moest ik een leesbrilletje aanschaffen, zodat ik gewend raakte aan een slecht zicht en m'n ogen moest dwingen om hard te werken. En ik deed alles, maar niets leek te helpen! Misschien was ik te ongeduldig en in de alternatieve geneeswijze is het bekend dat je gewoon de tijd moet nemen om te herstellen. Geduld Frieda!

Natuurlijk wilde ik niets liever dan van mijn klachten afkomen en elke week ging ik braaf naar de antroposoof om mij te laten behandelen. Maand in maand uit! Van Grootebroek naar het centrum van Amsterdam en weer terug. Man mee, kinderen mee en hup daar gingen we weer.

Omdat ik op een gegeven ogenblik nog meer last kreeg van die vreselijke vermoeidheidsklachten en ik steeds dieper in de put kwam te zitten in plaats van aanstalten te maken eruit te klimmen, besloot ik, nadat ik ruim een jaar lang wekelijks na werktijd deze arts had geconsulteerd, om ook deze therapie maar te laten voor wat het was.

Ik had genoeg van al die pijnlijke behandelingen, diëten, vreselijke homeopathische drankjes en medicijnen. Ik was het echt spuug- en spuugzat! Ik nam een besluit. Voor mij geen alternatieve geneeswijzen meer. Als ik dan toch pijn moest hebben, dan moest dat maar. Maar ik wil dan wel gewoon kunnen leven en eten wat ik lekker vind.

En als je dan eenmaal dat besluit genomen hebt, dan moet je bestand zijn tegen alle goedbedoelde adviezen die je van je omgeving krijgt. Iedereen weet wel een methode om van de klachten af te komen of een paragnost die wonderen kan verrichten. Gebedsgenezers in overvloed.

En als je dan zegt dat je dat niet wil, dan zie je ze denken: "nou, dan zal het wel meevallen. Als je ècht ziek bent, dan doe je toch zeker alles om er vanaf te komen!". Nee, je hebt heel wat overtuigingskracht nodig om een goedbedoeld advies in de wind te slaan.

Ik ging maar weer gewoon naar mijn eigen vertrouwde plattelandshuisarts. Hij schreef me deze keer rust en antidepressiva voor. En na enkele maanden leek de ergste vermoeidheid verdwenen en kon ik 'alles' weer aan. Alleen bleef ik pijn houden. Ik kon gewoon nièt geloven, dat deze pijn puur door de stress veroorzaakt werd.

Ik weet het wel, ik hàd het ook weer vreselijk druk, maar dat deed ik alleen maar om niet zoveel met die pijnlijke ledematen geconfronteerd te worden. Ik was inmiddels aan een MEAO-opleiding begonnen. Dat betekende drie avonden in de week van 18.30 uur tot 22.30 uur naar school en op mijn vrije woensdag- en zaterdagmiddag of -avond huiswerk maken.

Daarbij probeerde ik ook nog zoveel mogelijk aandacht aan Hans en de jongens te schenken, want hen wilde ik beslist niet te kort doen. Dus ik ging samen met Hans naar bijna alle voetbal- en zwemwedstrijden van de kinderen, deed in de overgebleven vrije uurtjes werk voor hun school en de zondag brachten we met familie of vrienden door.

Dus ik had het lekker druk! En ja, echt waar als ik bezig was dan werden de klachten minder. Vooral doorgaan Frieda, vooral doorgaan!

Maar ja, wat ik ook deed, zodra ik even tot rust kwam, leek alles wel in alle hevigheid terug te komen. Vooral de nachten waren vreselijk en in mijn hart wist ik dat dit niet veel langer door kon gaan.

Dus ondanks dat ik bang was voor hypochonder versleten te worden, ging ik tòch maar weer naar de dokter. Omdat ik ook aldoor van die zenuwpijnen in mijn armen en tintelingen in mijn vingers had, vroeg ik of ik naar een neuroloog van het A.M.C. mocht.

En hoewel mijn huisarts ervan overtuigd was dat ik geen neurologische afwijking had, schreef hij toch een verwijsbrief uit. Puur om mij gerust te stellen. In het A.M.C. kon de neuroloog niks vinden. En weer was ik teleurgesteld. Zit het dan verdomme ècht tussen mijn oren?.

"Stuur me maar naar een psychiatrische inrichting", riep ik wanhopig tegen mijn huisarts. "Zo kan het toch niet langer? Als het nou allemaal tussen mijn oren zit, dan moet ik daar maar voor eens en voor altijd voor behandeld worden."

< Aflevering 24  |    |  Aflevering 26 >
Overzicht afleveringen