Terug in de tijd...

De volgende morgen, bel ik naar onze huisarts. De assistente vertelt mij dat we waarschijnlijk iets verkeerds gegeten hebben en dat we dat gewoon moeten uitzieken. "Geen koffie drinken!", roept ze me nog na. Omdat we niet in staat zijn om voor onze kinderen te zorgen, komen mijn vader en Adriaan ze ophalen.

We voelen ons zo beroerd, dat we soms van ellende in de lach schieten als we naar elkaar kijken. Au, au, alles doet zeer! Hans knapt na enkele dagen alweer wat op. Maar met mij gaat het alleen maar slechter. Ik kan niks binnenhouden en poep alleen nog maar bloed! Ik bel regelmatig met de assistente van de huisarts, maar die verzekert mij dat het normale ziekteverschijnselen zijn. "Omdat je zo vaak naar het toilet moet, is je darm geïrriteerd, vandaar al dat bloed!"

Ze geeft me het gevoel dat ik een geweldige zeur ben. Zij vindt het zelfs niet nodig de huisarts in te schakelen, dus zo erg kan het nooit zijn. Flink zijn Frieda! Rug recht, hoofd omhoog en diep zuchten! Binnen een week val ik 5 kilo af. Van ieder slokje water krijg ik verschrikkelijke krampen.

Hans ziet het niet langer zitten en belt de weekeindarts. Hij komt direct en doet een inwendig onderzoek. Dat is bepaald geen pretje, het klamme zweet breekt me aan alle kanten uit! Hij schrijft medicijnen voor en vertelt me dat ik om de paar minuten een theelepeltje suikerwater moet nemen. Die maandag komt, blijkbaar gealarmeerd door zijn waarnemer, onze eigen huisarts.

Hij heeft een buisje mee waar ik wat 'ontlasting' in moet lepelen. Nou valt er niks meer te lepelen, want er komt immers alleen maar bloed. Na anderhalve week belt mijn huisarts me op met de mededeling dat ik besmet ben met de salmonella bacterie. Ik heb paratyfus, nota bene!

Langzaam knap ik wat op. Maar ik ben behoorlijk verzwakt. En om hulp vragen doe ik niet, vàst niet. Deze zwakke Amsterdamse redt het zelf wel! Maar mijn vriendin Marry trekt zich daar niets van aan en staat op een ochtend gewoon bij me voor de deur en zonder aarzelen en zonder vragen pakt ze de schoonmaakemmer en begint mijn ramen te lappen. Ik laat mijn trots varen en ben haar reuze dankbaar. Ze is een vriendin uit duizenden!

Ons gezin lijkt de tegenslagen goed te hebben kunnen incasseren, want na verloop van enkele maanden loopt alles weer op rolletjes. Het enige vervelende is dat ik steeds zo'n vreselijke buikpijn heb. Ik besluit om mij door een andere gynaecoloog te laten onderzoeken. Omdat ik mij niet aan het "til"verbod heb gehouden na de baarmoederoperatie en wellicht als gevolg van de paratyfus, heb ik zoveel verklevingen in mijn buik dat ik een jaar na de baarmoederoperatie weer onder het mes moet. Tijdens de onderzoeken blijkt bovendien dat er nog een stukje baarmoederweefsel achtergebleven is.

Ik ben helemaal niet bang voor de buikoperatie die ik binnen twee dagen zal moeten ondergaan. Welnee, ik heb het immers al twee keer eerder meegemaakt, dus ik weet wat me te wachten staat. Drie stoere dagen en dan knap ik langzaam aan weer op. De operatie valt flink tegen. Ik kom kotsmisselijk uit de narcose vandaan en van de pijnstillers krijg ik hallucinaties.

Op een bepaald moment ben ik zo in de war, dat ik de drain uit mijn buik trek en de hele zaal bij elkaar gil. Ik maak er een gigantische bende van. De hoofdpijnen zijn ondraaglijk en tot overmaat van ramp is er een verbouwing van het ziekenhuis gaande. Er worden heipalen geslagen! Kabonk, kabonk, kabonk, alsof ze rechtstreeks mijn hoofd ingeramd worden. Lieve hemel, wat een ramp! Drie stoere dagen..., aan me hoela!

Pas na drie weken mag ik enigszins weer opgeknapt naar huis. Het stukje baarmoederweefsel zit er trouwens nog, want dat kon niet verwijderd worden omdat het te dicht tegen mijn blaas zit. Er wordt afgesproken, dat ik ieder half jaar zal terugkomen voor een uitstrijkje. Dacht ik dat ik daar vanaf was! Ik ben nog niet thuis of het litteken begint te ontsteken. Midden in de nacht barst de wond open, wat een troep! Hans maakt de wond zo goed en zo kwaad als hij kan schoon en belt 's morgens direct de huisarts. "Stop maar steriele gaasjes in de gaten, en houd de wond goed schoon", adviseert hij hem door de telefoon. En weer gaan we daar mee af. Diep zuchten Frieda!

< Aflevering 19  |    |  Aflevering 21 >
Overzicht afleveringen