Aflevering 2 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Een allesoverheersende vermoeidheid

We nemen afscheid van Antoinette en Simon en stappen in de auto. Onderweg naar huis overvalt mij een voor mij niet onbekende vermoeidheid. Een allesoverheersende vermoeidheid die mij al zo vaak had lamgeslagen.

"Je moet je ook niet zo druk maken", zegt Hans. "Wacht nou maar rustig de uitslagen van de onderzoeken af, het valt gerust allemaal wel mee!"

Hans eeuwige optimisme stemt mij dankbaar. Hoe vaak heeft hij me er de afgelopen jaren niet bovenop geholpen als ik weer eens aan het doemdenken was over onze gezondheid of die van Dennis en Marcel, onze kinderen. En heeft hij niet altijd gelijk gekregen? We zijn er toch zeker allemaal nog!

Nee, voorlopig moet ik maar niet te veel stilstaan bij de woorden van de dermatoloog en het gewoon laten rusten. Want hoe moet ik dat in godsnaam uitleggen als ik zelf geen flauw idee heb van de betekenis van die twee letters.

Hoewel ik mij na het weekeinde nog steeds niet goed voel, ga ik toch maar gewoon naar mijn werk. De afgelopen jaren hadden mij immers geleerd, dat er geen betere therapie voor mij bestaat, dan toch vooral door te gaan. De pijn in mijn "sodemieter", zoals ik het zelf altijd noem, plaagt mij het minst als ik bezig ben. De vaak slapeloze nachten waarin ik gekweld wordt door mijn altijd onder hoogspanning staande spieren, kom ik het beste door als ik mijn stramme lichaam uit bed hijs om in de nachtelijke uren iets te ondernemen. Geen wonder dat ik altijd zo moe ben. Vooral doorgaan Frieda, vooral doorgaan!

Spanning op het werk

Op mijn werk hebben we net een roerige tijd achter de rug. In woningcorporatieland is het voorjaar bij uitstek een drukke periode. Bovendien is ons kantoor uitgerekend vlak na deze toch al zo hectische maanden verhuisd. Dus ziek worden is een luxe die ik me momenteel absoluut niet kan permitteren.

Aangezien het deze zomer bloedheet is en de plekken op mijn lichaam nogal pijnlijk aanvoelen, draag ik het liefst een korte broek of rok met een t-shirtje erop. Hoewel ik weet dat mijn huid er bepaald niet appetijtelijk uitziet, trek ik mij daar niets van aan. Mijn collega's hebben daar overigens geen enkel probleem mee en maken zich eerder zorgen om mijn gezondheid.

Zo niet het hoofd van mijn afdeling. Met haar heb ik net een flinke woordenwisseling gehad. Het klikt niet meer zo tussen ons de laatste tijd. Ze roept me op het matje omdat ze vindt dat ik mijn collega’s niet voldoende help met de verhuizing. De directeur heeft mij verzocht de verhuizing fotografisch vast te leggen voor ons bewonersblad. Hij voelde heel goed aan dat ik niet in staat ben om zwaar te tillen en te sjouwen. Vooral omdat ik de laatste tijd zoveel last van mijn spieren en gewrichten heb.

Ik verwijt haar dat ze mij als een klein kind achter mijn broek zit, terwijl ik me de afgelopen weken werkelijk het schompes heb gewerkt. Dagen van 11 of 12 uur kwamen regelmatig voor, ondanks het feit dat ik helemaal niet in orde ben. Die lange dagen maak ik eigenlijk omdat het mij van de pijn afleidt, wan tja, als je bezig bent dan voel je minder.

"Raar lijf"

Ze zucht eens diep, kijkt afkeurend naar de zwellingen op mijn huid en vraagt: "Is het niet beter om die plekken af te dekken?"

Verbijsterd kijk ik haar aan: "Wat bedoel je dáár nu weer mee? Hoezo afdekken? Elke aanraking op mijn huid doet zeer, dus eigenlijk zou ik het liefst de hele dag gewoon in m'n nàkie rondlopen!", is mijn antwoord. Ik probeer me nog te verdedigen door te vertellen dat ik ook niet om een huidaandoening heb gevraagd en dat ik het al stoer van mezelf vind, dat ik tòch door blijf werken. Maar dat ontlokt van haar kant alleen maar de reactie, dat ik ook altijd van die rare dingen mankeer.

"Jij hebt ook zo'n ráár lijf!", meent ze te moeten toevoegen. Het wordt me nu werkelijk allemaal te veel en ik barst in een onbedaarlijke huilbui uit. Zij vindt dat ik thuis moet blijven als ik ziek ben.

Moe, zo moe...

Ik volg haar raad op en blijf de volgende dag thuis! Wat ben ik moe, zo verschrikkelijk moe. Maar nu kan ik mij er eindelijk aan overgeven. Ik hoef niet meer zo nodig te bewijzen dat ik een flinke meid ben, want dat wordt me toch niet in dank afgenomen.

Omdat ik bezig ben met een nogal zware studie, ben ik blij dat dit zich allemaal in de zomervakantie afspeelt. In december moet ik namelijk examen doen en het is maar goed dat ik momenteel niet naar school hoef, want ik kan mij met geen mogelijkheid ergens op concentreren, zo moe, ik ben zo verschrikkelijk allesoverheersend moe!