Terug in de tijd...

Hans belt vanuit het ziekenhuis de hele familie op met het goede nieuws en gaat daarna aangifte doen bij de afdeling Burgerzaken van de gemeente. Mijn vader en Adriaan heeft hij echter niet kunnen bereiken, want zij zijn al onderweg naar het ziekenhuis. Vandaag zouden ze bij me op bezoek komen. De verrassing is enorm als ze op het parkeerterrein van het ziekenhuis van Hans te horen krijgen, dat ze opa en oma geworden zijn en hij neemt ze meteen mee naar de couveuseafdeling om ze hun kleinzoon te laten zien. Vervuld van enthousiasme vertellen ze me dat ze Dennis zo'n prachtige baby vinden. Het dringt nauwelijks tot mij door, want ik ben nog behoorlijk dizzy.

Na twee dagen word ik stinkend jaloers als bezoekers enthousiast vertellen hoe mooi en lief ze Dennis vinden. Iedereen heeft mijn kind gezien, behalve ikzelf! Ik vraag dan ook aan Hans of hij niemand meer wil meenemen naar Dennis, want ik vind het onverdraaglijk dat mijn hele familie hem eerder heeft gezien dan ik.

Pas na drie dagen krijg ik voor het eerst mijn zoon in de couveuse te zien. Ik word met bed en al naar hem toe gereden. Ik kan mijn contactlenzen nog niet indoen, dus alles wat ik zie, zie ik in een waas. In de verte ligt er een hoopje mens, dat mijn zoon moet voorstellen. Nou ja, heb ik in ieder geval een indruk van zijn postuur en zie ik dat hij met grote zorg omringd wordt. Pas enkele dagen later kan Hans mij in een rolstoel naar hem toe rijden en wordt Dennis voor het eerst in mijn armen gelegd. Onwennig pak ik hem aan en mij hart vloeit over van liefde. Wat een mooie baby!

Na veertien dagen mag ik naar huis en Dennis volgt een week later. Alles gaat gelukkig goed met hem en hij heeft niets overgehouden aan zijn vroeggeboorte. Met mij gaat het wat minder, want ik kan niet meer zitten van de pijn aan mijn stuitje en of het nog niet genoeg is, krijg ik vreselijke abcessen in de schaamstreek. Na zes weken moet ik voor controle bij de gynaecoloog terugkomen. Routinematig maakt hij een uitstrijkje van de baarmoederhals. De dokter verwijst mij bovendien door naar de chirurg voor die abcessen en omdat hij denkt dat er iets met mijn stuitje is.

De chirurg constateert dat, als gevolg van de heftige weeën tijdens de bevalling, mijn staartbeentje gebroken is. Omdat ik net een zware tijd achter de rug heb, spreken wij af dat ik over drie maanden geopereerd zal worden.

Twee weken later krijg ik de uitslag van het uitstrijkje. PAP 3/B. Dat betekent dat zich in de toekomst baarmoederhalskanker bij mij zal ontwikkelen. Dat kan echter nog jaren duren, dus de gynaecoloog verzekert mij dat er geen reden tot paniek is. Ik moet gewoon elk half jaar voor controle komen. Twee weken daarvoor is Adriaans halfzus, die gelijk met mij in het Onze Lieve Vrouwengasthuis lag, overleden aan baarmoederhalskanker! Dan gaat zo'n uitslag je toch niet in de kouwe kleren zitten.

Drie maanden na de geboorte van Dennis wordt mijn staartbeentje operatief weggenomen. Pas een jaar later kan ik weer met goed fatsoen zitten.

Na elke halfjaarlijkse controle ben ik weer gerustgesteld, want de uitslag van de uitstrijkjes is steeds hetzelfde. Na verloop van tijd maak ik mij daarover niet meer zo ongerust. Het is waarschijnlijk een storm in een glas water. Nu ik van ons tweede kindje zwanger ben, wordt er direct een uitstrijkje genomen. PAP 4A. Oeps! Is dat even schrikken. Met de gynaecoloog spreek ik af, dat twee maanden voor de uitgerekende datum van de bevalling er een biopsie gedaan wordt om te beoordelen of een normale bevalling mogelijk is, of dat ook deze baby met de keizersnede gehaald moet worden. Als gevolg van de zwangerschap zou zich onder hormonale invloed wel eens snel een baarmoederhalskanker kunnen ontwikkelen en dan is het risico te groot om via de normale weg te bevallen, in verband met eventuele uitzaaiingen.

Hoezeer ik ook naar dit kindje verlang, deze zwangerschapsperiode verloopt ronduit ellendig. Ik kan bijna niet meer lopen door de pijn in mijn rug en benen als gevolg van een bekkeninstabiliteit. Sommige lieden beginnen spontaan te kwaken als ze me als een waggelende eend voorbij zien lopen. Bovendien krijg ik om de haverklap een abces in mijn lies, de één nog groter dan de ander. Gelukkig krijg ik gezinshulp en mag ik voor behandeling van mijn rugklachten naar een fysiotherapeut. Als ik voor het eerst kennis maak met Dirk, heb ik er geen idee van dat ik de komende jaren nog vaak bij hem onder behandeling zal komen.

Dirk is een nuchtere West-Fries, die mij met zijn relativerende praatjes flink kan opbeuren. En als hem dat niet lukt, dan weet hij altijd nog wel een goeie mop te vertellen! Sommige net op het randje trouwens, maar daar kan ik wel om lachen. De gynaecoloog denkt trouwens dat mijn rugklachten veroorzaakt worden omdat ik mijn zwangerschap niet durf te presenteren. Vooruit met die buik! Nou, dat was volgens Dirk toch echt niet de bedoeling, ik moest juist proberen mijn bekken te kantelen, want door mijn rug hol te trekken zullen mijn klachten alleen maar verergeren. En wie moet ik nu geloven? Ik ga er maar vanuit dat Dirk het beter weet!

< Aflevering 15  |    |  Aflevering 17 >
Overzicht afleveringen