Aflevering 12 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Frieda maakt zich nuttig

Het schilderij is af! De buren van mijn tante zijn er hartstikke blij mee en geven hem direct een mooi plekje in hun nieuwe woning. Ik voel me heerlijk, er is weer eens wat uit mijn handen gekomen.

Van mijn werk heb ik de draagbare computer meegenomen. We zijn sinds de verhuizing van ons kantoor gestart met het nieuwe tekstverwerkingsprogramma MS Word. Maar niemand heeft tijd om zich daarin te verdiepen, dus worden alle standaardbrieven nog op de oude manier gedaan. Ik zal ze nu allemaal overzetten op het nieuwe programma en tegelijkertijd tekstueel nakijken. Sommige brieven zijn nog zo ambtelijk! Oh, heerlijk ik heb er weer zin in en begin weer te leven, al is het maar zo af en toe!

Weer afspraken in het ziekenhuis

Vandaag heb ik een dubbele afspraak in het ziekenhuis. Met de dermatoloog en de oogarts. Het bezoek aan de eerste vind ik altijd plezierig, want dat is een bijzonder aardige man. Hij vraagt hoe het gaat en onderzoekt de eczeemplekken waar ik nog steeds last van heb. Daar kom ik maar niet vanaf.

Ik vertel hem dat ik soms zo akelig moe ben de laatste tijd, maar dat ik het gevoel heb dat het al weer wat beter gaat. Toevallig ben ik op dat moment de uitputting nabij en dat is mij blijkbaar aan te zien. Hij vraagt zich af of het niet beter is als ik ook onder behandeling van de internist kom. Ik vertel hem dat ik al zo veel artsen zie en dat de huisarts de urinecontroles al voor zijn rekening neemt. Ik hoef niet zo nodig, al die wachtkamers! bàh!

Depressief?

Hij gaat naar zijn kantoortje naast de spreekkamer en belt met mijn huisarts. Ik vind het allemaal wel best, ik ben eigenlijk te moe om me druk te maken. Als hij terugkomt, kijkt hij mij wat schichtig aan. "Ik heb net met uw huisarts gesproken, maar volgens hem is het ook beter als ik u niet doorverwijs. Hij vermoedt namelijk dat uw vermoeidheid een andere oorzaak heeft. Hij vond u nogal depressief de laatste keer dat u bij hem was."

En weer krijg ik een klap in mijn gezicht! Dacht ik toch ècht dat ik voortaan serieus genomen zou worden, denken ze wéér dat het tussen mijn oren zit. Het huilen staat mij nader dan het lachen en boos reageer ik: "Vindt u het gek! Als ik al depressief ben, dan komt dat omdat ik zo moe ben en al die verdomde klachten heb, en niet andersom!" Op dat moment besluit ik om nóóit meer over mijn vermoeidheid te praten.

Misschien tòch Sjögren?

Bij de oogarts gaat het ook al niet beter. Die vervelende vent kijkt naar de uitslag van het laboratoriumonderzoek en vertelt mij dat mijn bloedsuikerspiegel in orde is. Of ik dat al niet wist! Hij wil nog een onderzoek doen en daarmee de consulten afronden. De zogenaamde Schirmertest.

Hij doet in beide oogzakken een papieren strookje om een indruk te krijgen van het traanvocht. Nou, dat blijkt niet best te wezen. Volgens hem heb ik hele droge ogen. Ik zeg niks, ik dènk alleen maar! Misschien tòch Sjögren? Hij maakt er trouwens niet zo veel van en schrijft mij kunsttranen voor. Bovendien geeft hij mij een briefje mee voor de huisarts. Die kan het verder wel af. Mooi, ik weet een ding zeker: Deze oogarts zie ik nóóit meer terug!

Lang wachten..

Thuisgekomen plof ik chagrijnig op de bank neer. Die rotdokters! Als ze nou gewoon eens naar me zouden willen luisteren! Maar daar hebben ze niet eens tijd voor! Als ik zit te wachten in de overvolle wachtkamer van een specialist en de afspraak loopt een uur uit, dan realiseer ik mij verdomd goed dat mijn medepatiënten ook zo lang moeten wachten. Dus als ik dan eindelijk aan de beurt bent, wil ik ook weer niet te veel tijd in beslag nemen omdat de afspraken dan nòg meer uitlopen.

Bij de gynaecologen in ons streekziekenhuis was het àltijd een ramp. Als ik na langdurig wachten word binnengeroepen, mag ik al blij zijn als ze me aankijken wanneer ze mij de hand schudden. Verdiept in mijn medisch dossier stellen ze de vragen en vervolgens verzoeken ze mij dan om me alvast uit te kleden in één van de drie kleedkamertjes, vaak zonder me zelfs maar aan te kijken. Terwijl ik daarmee bezig ben, wordt de vrouw die vóór mij bij de gynaecoloog naar binnen is gegaan uit een van die kamertjes gehaald.

We hebben met elkaar in de wachtkamer gezeten, dus weet ik precies wie dat is. Tijdens het gynaecologisch onderzoek worden er vaak zeer intieme vragen gesteld. Nou dat gesprek kun je in je wachtkamertje letterlijk volgen! Dus ik laat het wel uit mijn hoofd om over intimiteiten te praten als ik op de onderzoekstafel lig, want de vrouw die na mij komt, kan dat dan ook weer letterlijk volgen. Nee hoor, ik ben er inmiddels wel achter dat de specialisten weinig tijd voor je hebben. Bovendien lijken ze pas ècht geïnteresseerd als je 40 graden koorts hebt of gezwollen ledematen. Ik heb het even helemaal gehad met al die artsen, getverderrie! Chagrijnig stap ik in de auto op weg naar huis!