Aflevering 11 van "Doorgaan, Frieda, vooral doorgaan"

Naar de opening van Frieda's niewe kantoor.

Wat onwennig stap ik de partytent binnen, die is neergezet ter gelegenheid van de officiële opening van ons nieuwe kantoor. Ik krijg direct een naamkaartje opgespeld zodat de gasten weten dat ik bij het personeel hoor, maar ik voel me toch een buitenstaander.

Behalve de vele bewoners van onze woningen en andere belangstellenden lopen er enkele nieuwe collega's rond, waar ik snel kennis mee maak. Ik voel me absoluut niet op mijn gemak en heb het gevoel dat iedereen naar mij kijkt.

Na een klein kwartiertje komt mijn cheffin naar me toe. Ze kijkt me strak maar vriendelijk in mijn ogen en zegt oprecht dat ze het fijn vindt dat het alweer een stuk beter met me gaat.

Ze is net zo snel weer weg als ze gekomen is. Pfff... hebben we dat alvast maar gehad. Opgelucht en blij dat ze zo reageert, voel ik me meteen een stuk prettiger.

Van het goede teveel...

Marian doet er alles aan om mij op mijn gemak te stellen en ze probeert me over te halen om diezelfde avond met Hans en de jongens terug te komen om van het goedverzorgde koude buffet te genieten.

Ik zeg haar dat ik het erg jammer vind, maar dat dàt nog een beetje te veel van het goede is. Ik moet er niet aan denken zeg! Het zweet breekt me nu al aan alle kanten uit door de drukte om me heen. De vermoeidheid overvalt me weer en zakt me zo in de benen, mijn hoofd lijkt wel te tollen en mijn ogen voelen loodzwaar aan.

Maar iedereen is het er over eens: ik zie er geweldig uit! Wat een beetje make-up al niet kan doen. Ik houd het de volle rit vol en we gaan moe maar toch met een goed gevoel naar huis.

Terug gaan schilderen

Hans is geweldig en overbezorgd. Hij wil me zoveel mogelijk uit handen nemen, maar ik laat dat moeilijk toe. Ik kan toch niet de hele dag op de bank liggen niksnutten, terwijl hij aan het werk is. En hem dan zeker ook nog voor het huishouden laten opdraaien!

Maar hij staat er op en in het begin kon ik ook niet anders, maar nu de levenssappen weer langzaam beginnen te stromen, wil ik zoveel mogelijk zelf doen. "Ga dan lekker schilderen, meid! Dan leg je gewoon je schildersspullen op tafel en als je je lekker voelt, dan pak je je penseel op en ga je wat klodderen. Niks moet, alles mag!"

Ik schilder inderdaad graag. Voordat ik met mijn avondstudie begon, zo'n jaar of vier geleden, was ik lid van de plaatselijke schilderskring waar ik elke week naartoe ging om aan een tekening of schilderij te werken. We hielden regelmatig exposities en ik kreeg nogal eens het verzoek van ouders om hun kinderen op het schildersdoek te vereeuwigen.

Ja, spelende kinderen schilderen is één van mijn favorieten onderwerpen. Maar toch deed ik dat bijna nooit, omdat ik er geen zin in had om in opdracht te werken. Ik schilder louter voor mijn plezier en in ontspannen sfeer. Als het moet, dan raak ik zó in de stress.

Stijgende zelfwaardering

Ook nu lag er een verzoek maar dan voor een bloemenaquarel. Voor vrienden en familie maak ik regelmatig een schilderijtje. Zo ook voor mijn tante Greet, die dit jaar bij ons in de buurt is komen wonen. Haar buurman was nogal onder de indruk en wilde ook graag een aquarel.

"Weet je wat", zeg ik tegen Hans. "ik begin er gewoon aan, maar ik zeg erbij dat ik niet zeker weet of het mij wel lukt. Als het dan niet gaat, is er geen man overboord. Dan sta ik niet zo onder druk."

Dat blijkt een uitstekend idee. Ik heb weer het gevoel dat ik van enige waarde ben. Elke dag komen er een paar bloempjes op papier en het schilderij vordert weliswaar traag, maar ik doe weer wat! Ondertussen volg ik ook nog steeds alle soaps op televisie, want daar ben ik inmiddels aan verslaafd geraakt.

Naar de controlearts

Ik moet vandaag weer voor controle naar het G.A.K. in Alkmaar, wetende dat ik weer een andere controlearts krijg. Ik zie daar enorm tegenop. Ik voel me dan altijd zo kleintjes, alsof ik om een aalmoes vraag. Het gekke is dat ik nog geen enkele bedrijfsarts heb meegemaakt die onaardig is of geen begrip heeft voor de situatie.

Het komt waarschijnlijk door alle wilde verhalen die ik van anderen gehoord heb. "Als ik aan het werk moet, dan trek ik hem over zijn bureau", hoor ik iemand in de wachtkamer zeggen.

Het maakt me bloednerveus. Ik word geroepen door een jonge knul, waarvan ik maar nauwelijks kan geloven dat hij al afgestudeerd is. Zeggen ze niet dat je daaraan kunt merken dat je zelf ouder wordt, als je de politieman en de dokter broekies gaat vinden?

Ik loop met hem mee en stel me er op in om het hele verhaal nog een keer te vertellen. Maar deze jonge arts is blijkbaar bekend met L.E. en laat het helemaal aan mij over of ik mijzelf weer in staat acht om te gaan werken. Ook hij benadrukt hoe belangrijk het is dat ik naar mijn lichaam luister en dat ik moet gaan rusten als ik moe ben. Naar je lichaam luisteren. mmm tja, dan ben ik wel even zoet, want mijn lichaam heeft mij heel wat te vertellen!!!

Rusten als ik moe ben. dan lig ik de hele dag in bed! Ik spreek met hem af, dat ik over een maand weer terugkom. Als ik in de tussenliggende periode denk dat ik weer wat kan doen, dan mag dat. Op arbeidstherapeutische basis.

Luisteren naar je lichaam...

Langzaam begin ik weer tot leven te komen. Telkens als ik te veel van mezelf verg, word ik direct terechtgewezen en raak ik zwaar vermoeid of word ik gestraft met een migraineaanval. Luisteren naar je lichaam, Frieda. Weet je het nog?