Patiënten vragen uitleg en een troostend woord

Rubriek: Psychosociaal
M.-L. Van Roosebeke
Bron: Campuskrant (K.U.Leuven) 16de jg., nr. 13, 1 juni 2005.
Met dank aan K.U.Leuven

'Patiënten vragen uitleg en een troostend woord': dat is de titel van een artikel dat ik vond in de Campuskrant (K.U.Leuven) over de Stageprijs geneeskunde 2005 (Prijs prof. dr. J. De Groote), voor Miriam Bouckaert. Omdat ik het doel van die prijs zo belangrijk vind, wil ik er hier iets over schrijven.

Prof. dr. Jan De Groote studeerde geneeskunde aan de K.U.Leuven. Hij specialiseerde zich in inwendige geneeskunde en later, ook tijdens zijn verdere specialisatie in Londen, legde hij zich toe op de hepatologie (wetenschap van lever en leverziekten). Van 1975 tot 1990 oefende hij met veel plezier de functie van ‘stagedecaan’ - zoals het toen nog heette - uit.

Toen hij in 1991 op emeritaat ging, wilde hij niet op een schilderij vereeuwigd worden. Daarom namen enkele stagebegeleiders het initiatief geld in te zamelen, voornamelijk bij farmaceutische bedrijven. Ze konden rekenen op gulle bijdragen en dat gaf hen het idee het geld te beleggen en de winst jaarlijks toe te kennen aan een prijs. De farmaceutische bedrijven werden dus de sponsors van de ‘Prijs Prof. dr. J. De Groote’.

Wat begon als een hulde aan Prof. De Groote is vandaag uitgegroeid tot een begrip. De Prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een (of meerdere) student(en) geneeskunde van de K.U.Leuven die zich tijdens het stagejaar bijzonder heeft onderscheiden door zijn/haar klinische inzet voor een menselijke houding tegenover patiënten, en door zijn/haar houding ten opzichte van collega’s stagebegeleiders, collega’s-stagiairs, paramedisch personeel enz.). De kandidatuurstelling gebeurt door de stagebegeleiders na het betreffende stagejaar.

Uit een interview met Miriam Bouckaert.

“Ik ben met geneeskunde begonnen om mensen te kunnen helpen. Als je ziek bent, ben je sowieso erg bang voor wat er komen zal. Op zulke momenten vertrouwen kunnen bieden en proberen om mensen weer beter te maken, zijn dingen die me in het beroep van arts enorm aanspreken. Ik schrok wel even toen ik hoorde dat ik de prijs zou krijgen. Ik heb immers geen heldendaden verricht of zo. Er is me verteld dat er verschillende kandidaten waren, maar dat ik uiteindelijk als laureaat uit de bus ben gekomen. Meer niet.”

Miriam heeft nu een goede maand de tijd gehad om voor zichzelf na te gaan waaraan ze de prijs heeft verdiend en ze is tot de conclusie gekomen dat het hem in de kleine dingen moet zitten. “Ik probeer altijd vriendelijk te zijn tegen iedereen”, zegt ze. “Niet alleen tegen de patiënten, maar ook tegen de artsen, de verpleegkundigen, de kinesitherapeuten, het schoonmaakpersoneel - iedereen die je in een ziekenhuis tegenkomt. Misschien is dat opgevallen.”

“Ik vind vriendelijkheid ontzettend belangrijk in een ziekenhuisomgeving. Je ziet in de ogen van de patiënten dat ze veel verwachten van de korte doktersbezoekjes die ze dagelijks krijgen. Ze voelen zich angstig, willen uitleg, willen gerustgesteld worden. Soms kun je niet anders dan slecht nieuws brengen, maar je kunt zulke gesprekken op uiteenlopende manieren aanpakken. Dat vond ik één van de interessantste aspecten aan mijn stage. Je maakte mee hoe verschillende artsen slecht nieuws bij hun patiënten aanbrachten. Soms voelde ik me als stagiaire wat ongemakkelijk omdat ik er op zulke persoonlijke momenten bij stond. Maar uiteindelijk heb ik er veel van geleerd. Na een tijdje merk je welke dokters het best met zulke moeilijke situaties omgaan en dan kun je ook uitmaken hoe je het zelf het liefst zou willen doen.”

“Ik probeer altijd om echt tijd te maken voor de mensen. Als iemand nood heeft aan meer uitleg of een troostend woord, dan moet je hem dat geven, zelfs al zitten er nog tien anderen te wachten. De patiënten zijn je daar ontzettend dankbaar voor en ik vind dat ze er recht op hebben, hoe druk het in een ziekenhuis soms ook kan zijn. Het is immers nooit plezierig om ziek te worden.”

“Het moet in de kleine dingen zitten.” Misschien wel, maar juist die kleine dingen zijn zo belangrijk voor patiënten. We hopen dat veel universiteiten en dokters aandacht hebben voor die kleine, waardevolle zaken!

Terug naar Artikels