De ziekte van Behçet en zwangerschap

Rubriek: Medisch - Vasculitis
Jadaon J, Shushan A, Ezra Y, Sela HY, Ozcan C, Rojansky N. Acta Obstet Gynecol Scand. 2005 Oct;84(10):939-44.
Bewerking: Diane Thora

Het syndroom of de ziekte van Behçet is een systeemvasculitis (= bloedvatontsteking) waarvan de oorzaak niet bekend is. De aandoening kenmerkt zicht door herhaalde zweervorming in de mond en aan de geslachtsdelen en ziekteverschijnselen van ogen, gewrichten, huid, bloedvaten en zenuwstelsel. De ziekte is genoemd naar de Turkse arts Behçet, die de ziekte in 1937 beschreef.

De oorzaak is onbekend. Er is geen bekende uitlokkende factor. Erfelijke aanleg draagt waarschijnlijk wel bij aan het ontstaan van de ziekte. Wetenschappers zijn het er over eens dat de aandoening een auto-immuunziekte is. Men spreekt van auto-immuniteit wanneer er een immunologische (humorale en/of cellulaire) reactie optreedt tegen lichaamseigen bestanddelen. De auto-immuunreactie is de gemeenschappelijke basis in de diversiteit van orgaanaantasting én van de complicaties die kunnen optreden door trombose. Normaal is een bloedvat glad en schoon. Aan zo'n bloedvat kan een beschadiging optreden door de autoimmune ontsteking. Stolling zorgt ervoor dat door korstvorming een wond dicht gaat en dat de bloeding stopt. Blijft het bloed (ongewenst) stollen, dan kan zo'n stolsel groter worden. Het gevolg is dan een deels afgesloten ader of vaak ook een totaal afgesloten bloedvat. Men spreekt dan van een trombose.

Trombosevorming in het kader van de ziekte van Behçet kan zwangerschap zeer ongunstig beïnvloeden. Tot op heden is er echter zeer weinig bekend over de wederzijdse beïnvloeding van de ziekte van Behçet en zwangerschap. Dit recent onderzoek wil deze relatie nader onderzoeken.

De onderzoekers evalueerden de zwangerschap van alle vrouwelijke patiënten die de laatste 25 jaar in hun kliniek (Scandinavië) werden behandeld. Zo werden 31 patiënten van Behçet met een totaal van 135 zwangerschappen bestudeerd. Remissie (symptoomvrij zijn) van de ziekte was opvallend vaak aanwezig zowel gedurende de zwangerschap als gedurende de periode kort na de geboorte. Verergering van de aandoening of van de symptomen werd waargenomen bij slechts één zesde van de patiënten. In contrast hiermee waren er, in vergelijking met een gezonde controlegroep, significant meer zwangerschapscomplicaties, meer aantal miskramen en een groter aantal geboortes door keizersnede.

Gezien deze resultaten is het zinvol meer onderzoek te doen naar de verklarende oorzaken van deze toch ernstige zwangerschapscomplicaties.

Terug naar Artikels