Relatie met een chronisch zieke partner

Rubriek: Jongeren
Hieronder een verslag van de bijeenkomst van de jongerenwerking op 17 november 2001.

De spreker was Oswald Buseyne, van de Werkgroep Thuisverzorgers in Heverlee. Oswald kwam ons niet vertellen hoe het moet, maar wel hoe hij de periode in zijn leven als partner van een chronisch zieke vrouw heeft ervaren. Hij heeft immers zijn vrouw Ingrid, die zware MS-patiënte was, 20 jaar lang verzorgd.
Zijn getuigenis was verrassend en een weergave van de realiteit. Het leerde ons dat iedereen anders reageert op de chronische ziekte van een partner en dat een goede communicatie het belangrijkste aspect is. Ook samen genieten mag je niet opgeven.

Oswald gaf toe dat het zeer moeilijk was om de nieuwe situatie te aanvaarden. Alle patronen die zij tot dan toe hadden (zij werkten beiden, wilden kinderen, een huisje bouwen), werden allemaal in één klap ondersteboven gehaald. Zij hadden dit niet direct door: het besef kwam heel wat later.
Er veranderde veel in hun relatie, op een sluipende manier. Oswald liet zijn vrouw zoveel mogelijk zelf de dingen doen die zij nog kon. Naarmate de tijd verstreek en de ziekte vorderde, kon Ingrid steeds minder zelf en vond Oswald het vanzelfsprekend om haar te helpen bij alles wat zij vroeg.

Wat was het gevolg? Hij kreeg steeds minder tijd voor sociale contacten en vond dat dat de schuld was van Ingrid. Hij kreeg tegenstrijdige gevoelens. Negatieve gedachten stapelden zich op. Door gebrek aan communicatie werd dit een zwaar probleem waardoor Oswald er na een tijd volledig onderdoor ging.
Als partner moet je opkomen voor jezelf. Ook tijd maken voor eigen interesses blijft belangrijk. Jezelf volledig wegcijferen houdt niemand vol. Hierin een goede balans vinden is noodzakelijk.
Na een bezinningsperiode besloten zij dat het tijd werd voor hulp van buitenaf, want het was duidelijk dat Oswald tijd nodig had voor zichzelf. Niet iedereen houdt de verzorging van een zieke partner even lang vol. Thuishulp, aangepast materieel en relatietherapie waren enkele van de dingen die hen hielpen.

De hulp van buitenaf ging niet vanzelf. Voor Ingrid was dit moeilijker dan voor Oswald. Zij moest zich opeens laten verzorgen door vreemde mensen. Zij werd liever verzorgd door haar partner. Het inleveren van een groot stuk van haar privacy viel haar zeer zwaar.
Ondertussen leerden zij beter met elkaar te praten. Ook moeilijke, pijnlijke en bedreigende dingen werden vlugger besproken. Voor Ingrid werd hierbij duidelijk dat ook zij nog een verantwoordelijkheid had in hun relatie. Want, wat als de partner zich niet goed voelt in de relatie of zelf ziek wordt?

Maar het was niet 20 jaar lang kommer en kwel. Daarom dat zij, heel bewust, ook alle leuke dingen deden die zij samen nog konden doen. Dat is voor iedereen verschillend. Theater, iets gaan drinken, op reis gaan,... Oswald deed dan ook een pleidooi om zoveel mogelijk samen te genieten. Ook dit is een zoektocht die je samen moet ondernemen. Wat kan nog wel, wat kan niet meer, wat wil ik, wat wil jij, wat willen wij?
Uit alles blijkt dat niets nog vanzelfsprekend is. Als gezond koppel denk je aan een huis, kinderen, een goede job,... Dat is de weg! Maar als je partner ziek wordt, wordt dat allemaal onderuit gehaald. In plaats van een weg, zie je nu één groot braakliggend terrein. Je moet alles zelf uitzoeken, stukjes weghakken. Soms moet dit tegen de stroom in. Het is zoeken, en ook dat is voor iedereen verschillend.

De beperkingen die je je partner ongewild moet opleggen, zijn voor een chronisch zieke het moeilijkst om dragen. Als je nog geen partner hebt, kan dit zelfs een zwaar opstakel zijn voor het aangaan van een relatie. We waren het er allemaal over eens. Als de persoon met wie je een relatie aangaat, de ware voor jou is, zal hij je nemen zoals je bent. Mét ziekte en beperkingen. Zeggen ze niet “liefde overwint alles”?

Terug naar Artikels