De ziekte van Kawasaki

Rubriek: Vasculitis, Jongeren
Diane Thora
Falcini Fernanda, Current Opinion in Rheumatology. 18(1):33-38, January 2006.

Kawasaki, een ziekte die voor het eerst werd beschreven door de Japanse kinderarts Tomisaku Kawasaki, is voor veel artsen nog een moeilijk te behandelen aandoening, vooral de atypische en onvolledige vormen. De huidige diagnostische criteria lijken onvoldoende om deze tijdig correct te diagnosticeren. Nochtans is dat heel belangrijk om latere hartproblemen te voorkomen. Dit artikel behandelt de recente gegevens betreffende de epidemiologie (studie van het verband tussen de verbreiding van de ziekte en oorzakelijke factoren), ziekteproces en lab-waarden, met als bedoeling een duidelijk beeld te krijgen over patiënten met een onvolledig ziektebeeld en die toch even ernstige risico lopen op verwikkelingen.

Ondanks behandeling blijft ongeveer 15% van de kinderen aanhoudende of terugkerende koorts hebben. Dit zou voor artsen een teken moeten zijn om het patiëntje nog strenger op te volgen. Recente cardiologische testen hebben aangetoond dat schade aan het endotheel (dunne laag van platte cellen waarmee het hart, de bloedvaten van binnen bekleed zijn) later kan leiden tot slagaderverkalking en hartinfarcten. Aanvankelijk leek bij deze kinderen echter niets in die richting te wijzen. Nauwkeurig onderzoek is heel noodzakelijk. Nieuwe technieken hiertoe worden meer en meer voorgesteld. Onopgemerkte uitstulpingen van de bloedvatwand (aneurysma) vormen een groot risico op slechte afloop op adolescentenleeftijd en jongvolwassenheid. Die moeten dan ook routinematig opgespoord worden. Een hoge ontstekeningsgraad in het bloed, bloedarmoede, aanhoudende koorts, laag sodium en eiwitgehalte zouden artsen moeten waarschuwen voor verhoogd risico op latere problemen, zelfs al lijken de klinische symptomen onder controle te zijn.

Terug naar Artikels